READING

ROMANI I DASHURISË – Gazmend Krasniqi

ROMANI I DASHURISË – Gazmend Krasniqi

nga PJESA IV

SHËN AGUSTINI I ANALTËS

*

            Ishte ai, i ardhshmi Shën Agustin i Shkodrës (Analtës), por që në këtë kohë nuk mund t’ia profetizonte kush se çfarë e priste, i cili shpjegoi, shkurt e thjesht, që nuk e njohu kurrë të atin, por nëna e tij i thoshte gjithmonë se ai burrë i kishte rënë nga qielli. Si për ta zbutur pak situatën, do ta mbyllte, duke buzëqeshur lehtë: Duket si bashkimi i Zotit me Marien, apo jo?! Gratë, që nuk buzëqeshën, vetëm atëherë u kujtuan se përse u qe dukur në fillim si njëri nga burrat e tyre: ky djalë qenkësh i një race me ta. Ato filluan t’u thërrasin hamendjeve për të gjetur se i kujt qe, duke u ndalur më shumë tek binjaku i qiellit, ndërsa ai as që deshi t’ia dinte për fjalët e tyre, sepse hodhi bohçen e rraqeve të veta përdhe dhe po maste me shikim, cep më cep, shtëpinë. Duhet vënë dorë, tha me atë thjeshtësinë e tij të zakonshme, prej njeriu pa komplekse, që atyre dyjave ua ngrinte leshrat përpjetë. Mbase duhet menduar se që në këtë kohë i dukej vetja njëfarë Jezui. Sidoqoftë, nuk qe vetëm djalë i fortë e punëtor, sepse për herë të parë pas pesëdhjetë vjetësh, një pinjoll i asaj shtëpie, tashmë i zhveshur nga e shkuara, vendosi marrëdhënie të shkëlqyera me fshatin: nuk mbeti kush pa i dhënë ndihmë, ndaj vetëm pas dhjetë ditësh, shtëpia mori pamjen e vet të parë. Qe aq mirënjohës dhe i dashur, saqë kur miqtë, të cilët po i uronin shtëpinë e re, iu lutën të bënte dasmë, pasi Analta kishte nevojë për një festë, ai i pa mendueshëm dhe buzagaz: Jezusi nuk martohet. Sipas një versioni tjetër, sot më i besueshëm, kur miqtë, të cilët po i uronin shtëpinë e re, iu lutën të bënte dasmë, pasi Analta kishte nevojë për një festë, ai i pa mendueshëm dhe buzagaz: si djalë i mbarë që ishte. Meqë është puna kështu, do ta keni, u premtoi, me tonin e njeriut që fjalët i ka vepra. Ditën e Viti të Ri 2000, do të shkoni të më merrni nusen.

*

            Gjithçka qe si në misionin tim, thuajse shpërtheu njeriu i audios.

            Ju lutem, mos dyshoni!

            Veçse dijeni: kështu shpëton nga policët, por jo nga historia ime, e cila më duket se sa po filloi.

Ja ku je dëshmitarja se unë ndodhem në Heathrow, gati për të kapur avionin për New York! Ja ku je dëshmitarja e misionit tim!… Vetë bota përulet para njeriut me mision… ja bomba që paralajmërova: nuk bëj hap pa ty… Nuk ke pse vjen pa bindje dhe… pa dashuri…

            Sidomos, pa dashuri.

            Paskam jetuar vetëm për t’ju thënë se sa të dua.

            Kjo dashuri: mision mbi misionet.

            Gjithmonë kam dashur ta bind veten se misionet i kam vënë para jetës sime. Përgjithmonë. Ose ndoshta dikush na përdor ne, siç thotë poeti:

            A nuk jemi në këtë punë vetëm penë e bojë

            Që dikush i përdor për te shkruar saktë

            Çfarë ne vetëm e shkarravisim.

            Nuk më shqetëson të jem i përdorur në këtë mënyrë: më mjafton që arrita ta shoh botën nga Maja e Lartë e Dashurisë.

            Dashuria e madhe është si fantazmat: pak kush i ka parë, por të gjithë flasin për to.

            Unë jo vetëm që mund ta shoh, por edhe mund ta prek.

            Siç ju thashë në fillim, pjesa më e madhe e gjërave që ndodhin në jetë, pavarësisht se çfarë thuhet, ndodhin prej grave. Mund të imitohet e falsifikohet mbarë bota, por dashuria jo. Pjesa më e madhe e njerëzve dashurojnë që të humbasin vetveten.

            Dashuria e madhe… Pa Analtën nuk do të kishte dashuri të madhe… Duhet t’ia bëjmë të njohur botës… Më premton?

*

            Ndërsa priste dasmorët me nusen, nuk u habit kur gjeti në fund të ca rraqeve orën pesëdhjetëvjeçare. Me atë zellin e tij për punë, e bëri të punojë, pak para se të dëgjonte zërin e një burri që thërriste si i ndërkryer, Po vijnë, po vijnë. I habitur se zërit të atij që thërriste, nuk po i bashkohej ndonjë tjetër, doli në derë, por pa se te rruga bosh nuk dukej këmbë njeriu. Vetëm diku, te një dritare e largët, binte në sy pamja e dikujt, me vështrim qesëndisës, të cilin nuk mund ta mendoje pjesë të ndonjë veprimi, por vetëm si viktimë. Diku në tre e gjysmë (sipas orës që rregulloi), nën vështrimin e njeriut qesëndisës, zgjodhi kalin më të mirë që kishte mbetur dhe u nis, duke besuar se do t’i takonte dasmorët para rënies së mbrëmjes. Kishte ecur nja një orë në terr, kur syri i dalloi një kalë pa zot dhe, befas, e kuptoi se kishte kohë që po ecte përmes një kapice kufomash. Mbajti kalin dhe i pa ato një nga një, duke u përpjekur të përmbante rrahjet e forta të zemrës, deri sa mbeti i stepur në vend, sepse njohu njërin nga dasmorët e vet. Megjithëse hëna qe e hollë, prej drapri, arriti të shquajë dy kuaj që mbanin njerëz përsipër, dhe u nis andej, mes përmes kufomave pa jetë, që dikush t’ia sqaronte atë histori. Njerëzit mbi kuaj qenë dy nuse të shushatura nga tmerri. Vetëm atëherë e kuptoi pse nuk i njohu disa nga të vrarët. Meqë kishte dëgjuar shumë se ç’ishte zënia midis dy karvanëve me dasmorë, që nuk ia lëshojnë rrugën njëri-tjetrit, iu vizatua menjëherë tragjedia e pakorrigjueshme dhe filloi të thërriste me zë të mbytur, duke u hedhur rrëmujshëm nga kali, derisa u mbështet te një pemë, ku, në një të qindtën e sekondës, i shkrepi në tru gracka që ai dhe Analta i kishin pas ngritur njëri-tjetrit. Volli, ndërsa gjithçka po i ngulitej në kujtesë për jetë të jetëve, heshtur, pavetëdijshëm, madje jo shumë tmerrshëm, por qetë dhe ngadhnjyeshëm në vetvete. Ndërkohë, si në një film, e pa edhe një herë veten të binte nga kali, të lëkundej sa andej-këndej, të mbështetej tek pema, të villte dhe, pas pak, të pëshpëriste me një dozë të lartë tmerri: O Zot, ishte i gjithë fisi! Këto fjalë, si një lloj eliksiri, e bënë esëll dhe e kuptoi se, në të vërtetë, atje në film nuk foli ai, po dhëndri tjetër, që ra i dyti nga kali, sepse vetë do të thoshte: Te unë ishte gjysma e Analtës.

            Kur u kthye në Analtë, burri me vështrim qesëndisës vazhdonte të thërriste, Po vijnë, Po vijnë, veçse tashti me zë të mekur, që mezi dëgjohej dy hapa larg. Vetëm atëherë e mori vesh se ai burrë nuk priste dasmorët, por të vdekurit që nga krijimi i botës, të cilët i ngjallte Zoti dhe i vinte krah për krah të gjallëve, për t’i gjykuar për ferr a parajsë. Mendoi se zemra po e lëshonte dalëngadalë, pa shumë dhimbje, por nuk ndjeu frikë. Përkundrazi, ishte diçka që duhej përqafuar, sikur po u jepej mundësia për të çuar vibrimin e ndërgjegjes së njerëzimit, thelbin dhe fushën e saj të energjisë, në një shkallë më të lartë, të cilën të parët as nuk kishin arritur ta ëndërronin… Po historitë humbasin diçka kur tregohen. Shtojnë ose heqin… Për sa kohë tekstet nuk nguliten, mbeten pjesë e folklorit… Siç do të më thoshte, e mori vesh që psikoza e Fundit të Botës qe disa herë më e tmerrshme sesa gjithë ajo kasaphanë mes njerëzish të pafajshëm, dhe nuk deshi ta besonte, por u kujtua se çfarë shkruhej nëpër letrat e shtëpisë, kështu, siç mund të kuptohet, sapo i rilexoi ato, i mbërthyer nga sëmundja që unë do ta njihja aq mirë më vonë, u vu të dëgjojë historinë e Analtës, gjë që më vinte edhe mua për mbarë, sepse, para se të vdiste, ish-nazisti gjeti kohë të më shkruante: Vitet po kalojnë, pa gjetur dot një qetësi shpirtërore për atë histori që më ndodhi në vendin tuaj. Jam shumë i penduar, por nuk kisha se çfarë të bëja. Në qoftë se nuk do të takohemi, ju lutem të më justifikoni, megjithëse nuk e meritoj, sepse është e pafalshme për ne që bëmë atë luftë absurde, për të cilën ndjehemi të turpëruar. Zoti të ketë mëshirë për ne, mëkatarët e asaj epoke barbare. Mjaft më me kauza idiote.

*         

Nga njeriu i audios:

Dukej si një tjetër rënie morale, po ja ku dolët ju, duke më vjedhur ndjesitë me atë kutizë të vogël ku po ndryhet zëri im. Data 13, ora 13:00, viti 2013… Nuk jeni kureshtare për këtë koincidencë?… Jo?… Kështu ju nuk perceptoni as përgjegjshmërinë time para misionit të parë… Apo të misionit prej të cilit varet jeta juaj… Tashmë, për mua, nuk ka më rëndësi ai incizim. Mos e fikni.

Mbase nuk është pa kuptim që zëri im të mblidhet aty. Mbase, nuk do të mund ta shtyni pa këtë kujtim… Le ta marrë vesh bota se çfarë bëra për jetën tuaj… Për jetën e një njeriu… Një shqiptari…. Duhet të çlirohemi nga kompleksi i të qenit shqiptar… E them më forcë këtë… Kam lindur për gjëra të mëdha.

Kush ua del shenjave?… Edhe pinjolli i familjes së kasapit, megjithëse i shkoi pas gjurmëve, nuk provoi ndonjë ndjesi të veçantë as kur lexoi për Sabati Zevin dhe as kur pa ato vendet në Ulqin, ku sulltani turk i kohës e internoi atë Mesi pa të ardhme.

Vetëm një zbulim arriti të shijonte: qe kuptuar gabim viti ‘666, sepse qe fjala për datën 06.06.06, ku do të ndesheshin Krishti me Antikrishtin. Sidoqoftë, ky udhëtim i shërbeu për të kuptuar se nga gjithë fisi i tij e ndryshuan jetën vetëm ata që një ditë prej ditësh lëvizën nga Analta, prandaj sapo dikush dha shenjë se ku mund të gjendej ish-mësuesi, u nis menjëherë për në Shkodër, me besimin se ai takim do t’i zbulonte burimin e asaj që po përjetonte. Por takimi nuk u realizua, megjithëse, kur u nis ai, ish-mësuesi, kishte kohë që po e priste te vendi i punës, Ura e të Vetëmbyturve, së cilës i qe vënë emri shumë kohë përpara, pasi ai e ruante me devotshmëri dhe me një farë ngazëllimi. Meqë iku nga kjo botë me një vdekje që qyteti e mbajti në gojë për disa kohë, mendoj se e kam mirë parasysh çastin kur silueta elegante e vajzës, që do të rezultonte fatale, po rrëshqiste përmes shelgjeve, por ai vetëm se do ta shihte me indiferencë, siç mund të shihet një re e largët që kalon në punën e saj: çiftet e reja linin shpesh takime aty rrotull.

Mendoj se e kam mirë parasysh çastin kur pa se vajza po ecte me nxitim, me një pamje që s’para tregonte lumturinë e takimit të dashurisë, por vetëm hutim, sa nuk e dinte se ku po shkelte.

Mendoj se e kam mirë parasysh çastin kur ai nuk donte ta besonte që mund t’ia cenonin ndonjëherë namin prej të pathyeshmi, se erën e një femre të vdekur gjysmëshekulli më parë mund ta gjente te një tjetër, krejt e panjohur, prandaj vendosi ta zotëronte gjakun që i rrihte me shqelma nëpër damarët e plakur, derisa e kuptoi se asnjëherë tjetër në jetën e tij nuk ishte ndodhur më ngushtë: i duhej më shumë forcë për ta shqitur atë vajzë nga vetja, sesa iu desh për ta mbajtur.

Mendoj se e kam mirë parasysh çastin kur flokët e vajzës, që aromonin si karafila, ia turbullonin shpirtin me një etje të fjetur lumturie, me një shqetësim të hollë e dëshirë të paqartë, midis mallëngjimit e gëzimit, sa përbrenda tij buronte ndjenja e pashpjegueshme që të hapte dyert e një ëndrre të çuditshme, ku kërkonte harresën e një mjerimi të gjatë dhe plotësimin e një shprese të fshehtë, për të cilën as që kishte ditur se ekzistonte, duke e bërë të paaftë të arsyetojë më.

Mendoj se e kam mirë parasysh çastin kur, tek shihte vajzën që rrëshqiste përmes shelgjeve, edhe ai deshi të lëvizte, por e ndjeu se iu rëndua trupi, se e kapi një plogështi e padurueshme, si dëshirë vaji, se hidhërimi dhe pezmi iu ngjitën për t’ia lidhur fytin nyje. Deshi të lëvizte, por këmbët s’i punonin, deshi të përfytyronte veten sipër asaj vajze dhe të rijetonte muzikën e atij çasti, por e kaploi një trishtim dërmues: ndjenjat e reja brenda tij e trembnin sikur shpirti s’do t’i gjente prehje kurrë.

Mendoj se e kam mirë parasysh çastin kur silueta e vajzës që po largohej e bindte se ajo qe aty, por ai s’donte të besonte se mund të kishte ndodhur gjë, sepse ishte vetëm faji i imagjinatës së tij të sëmurë: për jetën e tij asketike bota qe një kapicë kotësish, në sytë e tij bota qe një zbrazëti. Kishte qëlluar të vinin aty gra shumë të bukura, që njihnin çdo provokim, por ai, i sigurt me jetën e vet, nuk qe tunduar kurrë dhe nuk besonte se mund ta turbullonin ca gjëra pa kuptim, prandaj bëri ca vajtje-ardhje mbi urë, duke besuar në gjetjen e qetësisë, edhe pse gjithçka e jetuar në ato çaste ia rëndonte zemrën me forcën e diçkaje të ardhur nga një largësi e pafundme, aty ku bota e sigurisë qe shembur në gërmadha, sepse një botë e mohuar kishte shfryrë hakmarrjen e vet.

Mendoj se e kam mirë parasysh çastin kur dëgjonte veten të psherëtinte nga ankthi, ndaj mendoi se do të bënte mirë të flinte një copë herë, me shpresën se vetëm gjumi mund t’ia qetësonte nervat e copëtuara, por sapo hyri në kasollen e tij, doli prej andej edhe më i turbulluar, duke parë urën dhe ujin poshtë saj, tek e thërrisnin me mijëra duar, tek i premtonin se vetëm ato do ta shpëtonin nga vuajtja.

Kur mbërritëm ne, nuk u gjet njeri që të na jepte ndonjë shpjegim…

Edhe për këtë keni dëgjuar?…

U kujtuan për të kur ia gjetën trupin në det, mijëra kilometra larg Urës së të Vetëmbyturve. Disa duan të thonë se në dhëmbë mbante zemrën e një peshkaqeni…

Pas kësaj ngjarjeje, për ca kohë, mua më mundoi vetëm pyetja: duhet apo nuk duhet, apo sa duhet, kujtesa, për një njeri me mision?

*

            Nga njeriu i audios:

            Shohim pasqyrimin, por nuk mund ta prekim – pasi është dypërmasor dhe i paprekshëm – kësisoj, në plan filozofik, pasqyra bëhet model i gënjeshtrës dhe i mashtrimit, do të më pëshpëriste herë pas here.

            Meqë kishte pasur prirje të çuditshme për kiminë qysh i vogël, mendoi se e gjeti mënyrën për të konkurruar filatelistin, që qe vetë njeriu me vështrimin qesëndisës: bëri pasqyrën me të cilën do t’ia merrte ithtarët. Ishte aq turbulluese marrëdhënia me pasqyrën e re, saqë nuk e mbante mend se kur kishte parë që ajo, edhe pa qenë e lakuar – e lugët apo e mysët – në sajë të mjeshtërisë së tij, kishte vetinë që çdo gjë të bukur e të mirë ta nxirrte të vogël e të tkurrur, aq sa gati nuk e njihje, që gjërat pa vlerë e të shëmtuara t’i shtonte e t’i zmadhonte, apo që njerëzit e hijshëm t’i shfaqte të neveritshëm, aq sa, së pari, i duhej të sigurohej që njerëzit nuk qenkëshin një konstruksion i thjeshtë drite e asgjë më tepër. Meqë shpresoi se do të rrëzonte ca perde, që përpara syve të tij të shfaqej ajo gjë tek e cila ëndërrohen njerëzit – bota simbolike, siç e quanin mistikët, ku ndërhyn vetëm përsiatja, sepse ende nuk mund të triumfojë fuqia e pasqyrës – ndjente nevojë të rrethohej nga një numër sa më i madh pasqyrash, thua se do t’ia dilte të përjetësonte imazhin e vet ndër to, kështu që prodhonte pa pushim, i mbushur me gjallërinë e rrallë, që i jepte iluzioni i madh se ndoshta ishte i pari që po gjente të vërtetën. Kur filloi t’i shpërndante pasqyrat, u gjetën ca njerëz që ia thanë copë se njeriu nuk mund t’i afrohet më tepër të vërtetës, por atij nuk iu drodh qerpiku nga këto fjalë, madje pati një përgjigje për ta: sipas tij, nuk ishte e rëndësishme nëse e besonin, apo jo, por, sipas dëshirës, mund ta merrnin si një pohim, si një lutje, si një fabul e vogël dhe e ftohtë, ose si një dënesje. Kur tha se kërkonte një pasqyrë nga mund të kundronte gjithë rruzullin, një pasqyrë të përsosur, të pakorruptueshme, ç’qe më e rëndësishmja, e pandjeshme ndaj gjithçkaje që pasqyrohej, por kur ia kujtuan se kjo qe shqisa – e lartë dhe qiellore – e Judës, u rrudh, u fik, pastaj, që prej asaj dite, u mbyll në një vetmi ndoshta kozmike, sepse askush nuk ia depërtonte dot, ndërsa lajmet për të i binin ndesh njëra-tjetrës, dhe nuk ia vlente t’u zije besë. Por një gjë dihej me siguri: qoftë dhe një pasqyrë e vetme, tregonte se sa i pangopur ishte për formula të reja, se si nuk i hynte në sy asnjë çmim, se si ëndërronte të ngjitej në qiell, që të tallej me vetë engjëjt, duke u dhënë gjëra si këto: Nuk di kush jam, çfarë shpirti kam. Kur flas me sinqeritet, nuk di me cilin sinqeritet flas. Jam ndryshueshmërisht tjetër prej një uni që nuk e di nëse ekziston. Ndiej besime që nuk i kam. Atëherë nxori një sekret, të fshehur shumë gjatë: tashti shpresonte shumë të gjente të vëllanë, Xhekun, njeriun me shikimin më të largët në botë. Para se të shpërndante njerëzit që duhej t’i kërkonin të vëllanë, mori dy vendime të pakthyeshme: të qëndronte në vendlindje dhe t’i kërkohej Atit të Shenjtë për të kurorëzuar Analtën Romë e Katërt, duke më lënë me shqisa të zgjuara si kurrë më parë.

            Me këto shqisa m’u desh të shkruaja kërkesën për Papën.

*

            Ndërsa e porosit vajzën që të mos shikojë majtas, ku kanë qëndruar policët dhe atë mund ta tradhtojë frika, ai i thotë:

            A ke dëgjuar për Xhekun (qe emër që atij i kishte pëlqyer që nga fëminia e hershme dhe e bëri të vetin kur doli në Perëndim)?!

Gjithmonë më duket se ata që nuk kanë dëgjuar, duhet të dëgjojnë për të. Edhe sikur të mos ishte zemra e vërtetë e kësaj historie… Historia e Xhekut do t’i dëfrente edhe vetë policët.

Ditën që e njoha unë, Xheku, njeriu me shikimin më të largët në botë, ndodhej përmbi Urën e Vogël mbi Senë, duke më pritur, sepse, siç më tha, më kishte parë qysh në çastin e shfaqjes së parë, pa u futur askund në sheshin e katedrales Notre Dame, ku duhej të gjeje vetë të çarën në kordonin e vizitorëve të saj. Fakti që më njohu prej shtampës së bluzës – shqipja e flamurit tonë, rreth pesë centimetër e madhe – në largësinë prej qindra metrash, më shtyu që t’ia komplimentoja humorin me një buzëqeshje të lehtë, sepse truri im i troshitur pak nga takimi i parë me botën e kryeqytetit të famshëm, nuk e ndjeu të nevojshme ta shtynte më tej këtë bisedë. Mirëpo kjo nuk më ndihmoi që të shpëtoja prej Xhekut: me qetësi të plotë përcaktoi një Ferrari, parkuar në cepin e rrugës ku qeshë shfaqur së pari, dhe, pa pyetur për bezdinë time me zgjatjen e tepërt të këtij humori, tha se lexonte targën e saj.

Qe targa që thoshte, por unë, i djersitur nga ecja, mizëria e turistëve dhe dielli i qershorit, e pata të vështirë t’ia falja talljen, pasi mendova se qe fjala për një makinë të njohur prej tij. I mësuar me skepticizmin e njerëzve në të tilla raste, ai nuk e prishi terezinë, madje u tregua i gatshëm për të vazhduar lojën. Vetëm kur gjeti edhe dy targa të tjera, tashmë në makina të përcaktuara prej meje, u binda për atë që i kalonte caqet e përvojës njerëzore. Kur dolëm në një cep të Senës nga shihej Tour Eiffel dhe më tregoi një për një se ç’bëhej në katet metalike, deri në detajet më të imta, nuk kisha më dyshime se truri më qe pajtuar pak nga pak me realitetin. Më pas e mora vesh se s’e kishte për gjë të më sqaronte se çfarë ndodhte në zyrat e Prefecture de Police, Hotel de Ville apo në dhomat e Shakespeare&Co, biblioteka – librari, ku gati një shekull më parë James Joyce-i po humbiste shikimin, pak nga pak, si një mënyrë për të kërkuar në poret e kujtesës skutat e vendlindjes, Dublin-it, që thuhet se mund të rishkruhet nëpër harta vetëm e vetëm prej librit të tij. Xheku, që as ia kishte dëgjuar ndonjëherë emrin Joyce-it, sigurisht do t’ia hidhte çdo shkrimtari në shpejtësinë e bërjes së hartës së atij qyteti, mirëpo s’bëhej fjalë për të çuar gjëra të tilla ndërmend. Nuk qe fjala për ndonjë arsye të rëndomtë, dembelizëm apo gjëra të tjera të këtij lloji, të cilat mund t’i hasësh në një numër të madh njerëzish, por për një arsye që pa frikë mund ta quajmë madhore: prej fuqisë depërtuese të shikimit. Ngaqë germat e faqes së parë të një libri i bëheshin lëmsh me ato të faqeve pasardhëse, ndonjëherë (varësisht nga trashësia e librit) deri në faqen e fundit, një herë në shkollë, tek lexonte për Skënderbeun, kishte interpretuar diçka që më tepër të kujtonte Robinson Cruzoe-n dhe mësuesi i historisë e shpërbleu me një vizore të trashë kokës.

Qysh atëherë kundërshtonte të ngrihej në mësim, i sigurt se vetëm do të ndëshkohej, dhe, meqë nuk e kuptonin, mbeti mënjanë, i papërfillur dhe i pavënë re, gjë që, në fakt, i interesonte, sepse ia doli më në fund të merrte tetëvjeçaren, duke përsëritur vetëm dy vite. Sidoqoftë, nuk do të harronte kurrë ngatërresën me datën e themelimit të PKSH-së, kur pat përmendur vitin 118 pas Krishtit, gjë që provokoi një maratonë mbledhjesh – zakon i rëndomtë i kohës – derisa e gjykuan si një fëmijë me probleme mendore dhe u mjaftuan me thyerjen e notës në sjellje për atë vit.

Xheku, ndoshta, e ka përmendur të vëllanë, dhe mua më ka rrëshqitur, sepse mund të ngatërroheshe menjëherë nga mënyra se si i rreshtonte gjërat e veta. Për defektin e parakrahut të majtë më tha se e kishte të lindur, mirëpo dikush që e njihte nga koha e kaluar bashkë në Itali, tha diçka më të besueshme: Xheku, që s’kishte lidhje me raftet e librave, nuk mund të anashkalonte ato të mbijetesës… ushqimeve (u përmend fjala çadra kampingjesh). Kur po shpjegonte se të shkuarën e gjykonte një shumë keqkuptimesh dhe se kishte rëndësi vetëm e tashmja që duhet të na çojë tek e ardhmja, tha – duke treguar me dorë – se ç’rëndësi kishte se libri me atë çiftin idilik në kopertinë (Poésies, Alfred de Museet, botim i Librairie Gründ, viti 1939), që ndodhej dyqind metra larg nesh, në vitri nën e një bukinisti të Quai de la Tournelle, i kishte të paprera gjysmën e faqeve! Siç mund të merret me mend, në këtë libër që e ruaj sot e kësaj dite në të njëjtën gjendje midis librave të mi, nuk mund të ishte i saktë edhe në përcaktimin e faqeve, ose titujve, nuk mund të sqaronte se kishte mbetur pa lexuar poezia Tristesse, Une soirée perdue, La nuit d’Octobre apo Ballade á la Lune. Fakti që, megjithëse qe plotësisht amator, gjendeshin njerëz të cilët ia blinin vizatimet e çuditshme, besoja se shpjegohej me një përhirim të fshehtë të tyre: vizatimet përshkoheshin nga një dritë mistike që kapej nga pakkush, prandaj Xheku merrte një pamje pak tallëse para admiruesve të të vizatuarit akademik. Thoshte se frekuentonte Ecole de Beaux Arts – nuk kam arritur ta konfirmoja – prandaj herë pas here përpiqej të hidhte ndonjë fjalë me të cilën donte të tregonte njohjet mbi pikturën. Kubizmi – me ato pikat simultane të shikimit – i dukej një lojë fëmijësh dhe Picasso një nga spekulatorët më të mëdhenj që ka njohur bota. Kërkonte ndihmë nga enigmatiku art i Egjiptit të lashtë, të cilin e shikonte në Louvre, duke e programuar këtë vend (Egjiptin) si të parin në axhendën e ardhshme, pasi vetëm tek arti egjiptian përputhej vizioni i tij gjysmë hyjnor për gjërat. Nëse pranonte diçka te Picasso, ky qe interesimi që pat ngjallur për maskat e tribuve të Afrikës dhe Oqeanisë: vendi i dytë në axhendën e ardhshme. Njeriu që u përpoq të më shpjegonte teorinë xhekuane për këto maska, me gjithë vëmendjen time të plotë, qe pa formimin e duhur dhe u tregua konfuz, kështu që mbeta pa i shkuar deri në fund idesë se e shikonte portretin njerëzor përtej muskujve, venave e kockave, përtej çdo ndërtimi të mirëfilltë anatomik, pra, si maskat prej druri të tribuve, pasi ndodhi implikimi i Xhekut – jam i detyruar të përdor këtë term policesk – në një nga çështjet më të bujshme dhe kurioze të botës moderne. Në Louvre Xheku nuk shkonte vetëm për artin egjiptian, por edhe për pikturat e Leonardo da Vinci-t, sepse në sallën e madhe të pikturës italiane, kishte takuar një amerikan, relativisht të ri, prej të cilit qe intriguar thellë: ky amerikan po shkruante një libër me të cilin donte të thoshte që Leonardo da Vinci me të vërtetë kishte pasur lidhje me të ashtuquajturin sekti i fshehtë i Sionit, pjesëtarët e të cilit mëtonin se qenë pasardhës të linjës Jezu – Maria Madalena dhe zotërues së kupës së shumëpërfolur të Grailit, ku Krishti pat pirë herën e fundit dhe më pas i qe mbledhur gjaku. Kur u hap lajmi se Xheku nuk shihej më, se drejtimi i tij qenë Alpet e Evropës, ndoshta vetëm unë, që kisha lexuar se përflitej që atje ndodhej streha e sektit misterioz, e dija qëllimin e këtij udhëtimi: Xheku e ka gjykuar amerikanin të pazotin për t’i dhënë shpjegimin e duhur fenomenit aq intrigues. E vërteta mund ta merrej vesh vetëm ndonjë ditë të papritur kur përbri emrit të Leonardo da Vinci-t, Victor Hugo-it e Jean Cocteau-së, si anëtar i sektit të fshehtë të figurojë edhe emri i Xhekut. Amerikani i lartpërmendur qe Dan Brown-i, autori i bestsellerit planetar, përkthyer edhe në shqip, por megjithëse u tregova i vëmendshëm, askush nuk më tha se në atë libër flitej për një djalosh me origjinë shqiptare. E vetmja histori me interes që dëgjova ndërkohë qe se dikush i kishte thënë se gjenden “syze për afër”, pra ekzistonte zgjidhja për njerëz me cilësinë e tij, mirëpo ky dikush qe refuzuar në mënyrë kategorike, pa më të voglën mëdyshje, dhe dy ditë më vonë Xheku s’u pa më në Paris. Sigurisht, zhdukja e një emigranti pa letra të rregullta në Paris nuk përbën ndonjë ngjarje, kështu që nuk bëhej fjalë për t’iu drejtuar policisë: u zhduk si ta kishte përpirë ndonjë vrimë e zezë. Shfletova disa enciklopedi e koleksione gazetash, por nuk gjeta gjë që të më kujtojë një njeri si Xheku. Nuk e gjeta as te Fjalor enciklopedik Bacchus, as te Historical Dictionary of Albania i albanologut Robert Elsie. Atëherë më thanë se nuk do të jetë as te Fjalori i ri Enciklopedik i Akademisë së Shkencave, pasi ai vazhdon të mos i pranojë këto raste. Sa herë e sillja ndërmend, thosha me vete se, edhe pse nuk e përmendin, Xheku kundronte botën me vështrimin skeptik, pak tallës, i lodhur e i rraskapitur nga universi i pamjeve, kjo shaka perëndish, sepse nuk dinte ta merrte atë si dhuratë apo si ndëshkim – pasi ka parë Colosseo-n, Tour Eiffel-in, Alpet e Evropës dhe Piramidat e Egjiptit – kështu që rrinte larg të ngjashmëve, si shqipja, dhe bluante gjëra që s’i bluante askush, sepse të tjerët as që mund t’i çonin nëpër mend. Njohja ime mbaronte këtu, ku duhej të fillonin dokumentet – jermi i tmerrshëm i tyre. Jermi? Qe fjala e duhur për të emërtuar atë që provova kur u gjenda ballë për ballë me Milo Temesvarin. Përballë? Ndjesia qe aq e fortë, sa mund të them se e përjetova realisht një çast të tillë. Edhe pse nuk ndodhi realisht, unë u mbusha me shpresë se ajo do të ndodhte shumë shpejt. Në Paris kisha dëgjuar shumë shpesh të thoshin: Xheku shkoi te Mjeshtri. Ishte fjala për një njeri-hije, që e shoqëronte në Louvre, por mua që më shmangej vazhdimisht, kështu që nuk i pata kushtuar rëndësi. Përveç Milo Temesvarit kush kishte arsye të më shmangej ashtu? Më iku gjumi për javë të tëra: u gjet njeriu që do të më çonte në gjurmët e tij. Xheku? I vëllai më premtoi se do të bënte gjithçka për të realizuar atë takim ku më rrinte kuptimi i jetës. I shkroi në praninë time, sepse e kishte kuptuar se sa lumturi më falte kjo gjë.

*         

            Nga njeriu i audios:

            Tani do t’ju flas për fundin:.

            Për shumë kohë – nuk e di se sa, pasi kujtesa, gjithnjë e më shumë, po fillonte të ndjehej e mbingarkuar – pata një arsye të fortë për të qëndruar sa më larg atij vendi: a mund t’u thosha analtasve se nuk qe çuar ndonjë letër te Papa, se ai djaloshi i letrës, ai Shitësi i Apokalipsit, nuk ndodhej në Romë, por në Londër, ku, meqë punonte për të siguruar jetesën, nuk kishte nge për gjëra të mëdha, si ato që ëndërronin në vendlindjen e tij?

            Ky ka qenë çasti i parë, qysh se më qe zbuluar, që e fshiva nga mendja misionin. E mendova veten thellësisht të mashtruar, se e paskësha çuar jetën kot, duke u dhënë pas diçkaje pa kuptim e të pavërtetë.

            Për shumë kohë, Analta shpëtoi nga unë, por nuk shpëtova unë prej saj. Ndodhi kështu: kur zmadhova një foto varrezash, më tërhoqën vëmendjen shenjat që analtasit i bënin tatuazhe: Ishte fjala për yllin me pesë cepa, atë me gjashtë, si dhe kryqin e thyer, mirëpo këto gdhendje qenë kaq arkaike sa nuk mund të bëhej fjalë për kohën kur njihej komunizmi apo nazizmi.

Mendimi i arkaikes bëri vend edhe më shumë kur te germat e cepave të një ylli lexova fjalët: SUPEN, UPENS, PENSU, ENSUP dhe NSUPE. Librat thoshin se kjo emblemë e lashtë që përdorej për llogaritje dhe përbënte bazën e disa lojërave, ishte shenja e një kuptimi pafund në adhurimin e shenjtë, çka më bëri të besoj se leximi më i saktë do të ishte PENSU, një fjalë etruske që do të thotë PESË, siç i themi në shqip sot e gjithë ditës kësaj shifre.

Meqë nuk e gjeja lidhjen mes numrit 13 dhe numrit 5, i kërkova Eco-s të më birësonte, por megjithëse e kisha bërë të famshëm, duke treguar historitë e tij gjithandej, nuk pranoi.

Një si unë, me kokën gjithmonë mbi libra, nuk do të jetë një prind i mirë, tha.

E gjetën nga një argument refuzimi edhe ish-ushtarët e dikurshëm, italiani dhe gjermani.

Epo paskemi shpëtuar nga ato historitë e tij, nënqeshi pinjolli i familjes së Kasapit. Kaq shkrimtar i mirë është? Thuaji se e paguajmë mirë po të na shkruajë historinë e Analtës.

Si shkrimtar nuk e pëlqej, ia ktheva. Nuk ia lexoj librat. Por e admiroj si të ditur.

Nëse të ka mërzitur, i çojmë dikë që t’i hedhë një bombë natën në dhomën e gjumit.

Është dikush tjetër që duhet vrarë, por atë nuk e gjen as CIA.

Më hodhi një shikim të shpejtë.

Vetëm gjej drejtimin nga ka shkuar.

Një fjalë goje!

Nuk ishte krejt ashtu: Analta e vogël, e papërfillshme, e panjohur, e përmendur vetëm për t’u tallur, kishte zënë vend në mediat kryesore të vendit dhe këtë vetëm unë nuk e dija.

Shteti u kujtua për atë vend të përgjakur mes grupesh kundërshtare, kur u mor vesh se aty kultivohej bima e hashashit, por helikopterët e policisë u sprapsën me kundërajrorë. M’u desh një mundim i madh për të shkuar drejt burimit të së vërtetës: nuk qe legjendë ajo ideja e shtetit brenda shtetit, siç shpreheshin lajmet, dhe në krye të kupolës qëndronte i njohuri im, pinjolli i familjes së kasapit. Gjithçka kishte filluar ditën kur kundërshtarët e vjetër të familjes ia dogjën shtëpinë. Nuk qe mërzitur për banesën, por për një gjest të zjarrvënësve: në çdo cep të saj kishin lënë jashtëqitje njerëzore. Nuk iu bind atyre që i thanë se ky qe një gjest fiziologjik hajdutësh (pra, frika e lironte trupin vetvetiu), por me anë të një rrjeti të fshehtë spiunësh, i gjeti emrat e zjarrvënësve dhe brenda një jave Analta u gdhi plot me të vrarë. Mu atëherë me një ton filozofi, do të thoshte: Ai që mund të komandojë, i gjen ata që i binden. Kjo filozofi u vendos në bazat e asaj që do të ishte republika e tij. Disa thoshin se kjo përmblidhej në tri fjalë – urdhri, autoriteti dhe bindja – duke u bërë zotërues i mendimeve të njerëzve, duke vënë fëmijën kundër prindit, e anasjelltas, duke lënë vetëm ndonjë faqe literature që lidhej me veprime praktike, si me blegtorinë, apo duke i mbërthyer banorët me tmerrin e sulmit të armikut, në një Analtë të kthyer në depo baruti.

Disa thoshin se nuk kishte tjetër mbi tokë që t’i donte njerëzit si ai, apo se sa i respektonte bindjet e veta, si atëherë kur ua vuri emrin e së ëmës muajit janar dhe emrin e së shoqes muajit prill. Ishte e njohur për të gjithë se, megjithëse nuk hyri drejtpërdrejt në politikë, kishte në dorë zgjedhjen e deputetit zonës, por edhe të tjerë përtej saj. Në mandatin e fundit kishte premtuar një teleferik që të ngrinte në Analtë drejtpërdrejt nga fusha. Në mandatin e ardhshëm mendonte t’ia vinte Analtës emrin e vet. Kur e pyeta nëse kisha të drejtë që mendoja se gjithçka e bënte sikur të mos ekzistonte vdekja, ma ktheu: Mos u merr me vogëlsira! E shihte veten lojtar në fatet e rendit të ri botëror. Më 06.06.06, ithtarëve që prisnin fundin në shpellë u tha se, nëse nuk ndodhi gjë në aspektin fizik, ndodhi në aspektin shpirtëror dhe, meqë një pjesë nuk pranuan të dilnin, u dogjën brenda. Kush guxonte t’i jepte gojës?

Një ish-emigrant, i kthyer me përvojën e njeriut që ka kaluar shumë vite në manastir, ku merrej vetëm me pikturimin e ikonave, iku kur e kuptoi se i shmangeshin të gjithë. Mirëpo, edhe pse pa te një cep rruge se një qenie njerëzore, kockë e lëkurë dhe me flokë të bardha (të cilës ne ia dimë historinë prej prostitute – shenjtoreje), po largohej pa shkelur fare përtokë, qejfprishur nga mospritja, nuk pranoi të hapej para botës. Kjo donte të thoshte se numri i kundërshtarëve rritej pa e kuptuar. Sidoqoftë, pinjolli i familjes së kasapit nuk donte t’ia dinte: i dukej se kjo i jepte më shumë forcë e besim.

Kam frikë se nuk e ke punën mirë kështu, i thashë në ndarje.

Unë jam ajnshtajnian, mik, ma ktheu. Nuk kam ndonjë talent të veçantë, por jam një kureshtar i pasionuar. Shenja e veçantë e inteligjencës nuk është njohja, por imagjinata.

Çfarë donte të thoshte?

Duhet të vish atje lart që ta kujtosh, shpjegoi. Ah, vëlla! E ke gabim kur mendon se e njeh Analtën.

Si të shkoja?

Kushëriri im nuk qe fluturues, siç kishte hapur fjalë që të mos i kuptohej ideja.

Nuk kuptoj.

Ke të drejtë. Atje ku po strehohem tani, është një vend plot shpella e guva, ku përthyhet koha dhe sa hap e mbyll sytë do ta gjesh veten në një botë a kohë tjetër.

Kjo është një krizë apo një mundësi njerëzore? e pyeta.

Nëse kam kërkuar diçka, kjo ka lidhje me njohjen e kufijve të mi, ma ktheu.

Po çfarë fundi është ky, kur mendoj se tani do ta na dalë përpara, por si njeri i një kohe tjetër, të cilin as do ta njohim!

Ndoshta është gjithmonë pranë meje e më shtyn gjithnjë e më fort drejt misionit tim. Gjithmonë më qe dukur se ai dinte gjëra rreth meje më shumë se sa kisha menduar unë, por nuk mund të hamendësojë se nga vinte kjo.

Për herë të parë e vura në mendime.

Hë, se nuk u shemb Roma!

Në ndarje, dukej më i përzemërt.

Aq ditëm, aq bëmë, më tha. Më pëlqen kur të takoj. Kot nuk thoshin pleqtë tanë: këtu është një gjysëmmendje; mendja e plotë është në Shkodër.

Këto qenë fjalët që dëgjova prej njërit prej njerëzve më të mëdhenj që kanë shkelur këtë tokë.

Ai që më sheh pas kësaj, nuk më sheh mua, po misionin tim,

*

Nga njeriu i audios:

Sidoqoftë, ja ku po sugjeroj një fund tjetër, që e kam dëgjuar në Shkodër, nga djali 12 vjeçar:

Se çfarë luftërash bëheshin midis ithtarëve dhe kundërshtarëve të tij, e tregon edhe fakti se nuk pati kohë as të mësonte për letrën e ardhur nga i vëllai.

(A është e rastit reminishenca me Jul Cezarin?!)

Qe data 21.12.12., pikërisht atëherë kur po pritej që emri Analtë të ndërrohej me emrin e tij. Kohë më vonë, këto luftëra, e shoqja (e dyta), do t’i quante, siç i kishte hije një njeriu si ai, përplasje biblike. Apo se ditët vetë qenë biblike: nuk merrej vesh se nga anonte fitorja. Të tjerë më kanë thënë se në kohë reale nuk ka pasur vend për fjalë kaq të mëdha: ajo thjesht i thoshte të mos e vriste mendjen për atë copë vend, sepse kishte aq para, sa ta blinte edhe një herë një fshat si ai. Në rastin e fundit, si zakonisht, ai nuk foli, por nxori një letër nga xhepi dhe vetëm atëherë pa se ajo vinte nga Xheku.

Unë mendoj se ky qe çasti i parë që ai ngjau me Shën  Agustinin. Arrij ta përfytyroj mirë këtë, sepse, në të vërtetë, kisha pritur që ky të ishte çasti im: pra, aty të ishte përgjigjja për mua.

Pati kohë të shihte që ora shënonte të njëjtën shifër, edhe si kohë, edhe si datë, sepse qe shifra temesvariane 13, apo pengun e vetëm që nuk mundi ta kuptonte se çfarë donte të thoshte kjo, sepse meqë Xheku, duke frekuentuar për shtatë vjet një tempull në qytetin hungarez Pecs (ku, po u fute nga dera e përparme, do të gjendesh në një xhami, ndërsa po u fute nga dera e prapme, do të gjendesh në një kishë), e kishte siguruar përfshirjen në 144 mijë shpirtrat të cilët, me datë 22.12.12, do të mblidhen nga mayatë galaktikë, e udhëzonte atë, dhe këdo që shkonte pas tij, që ta përshkonin zemrën me thikë, për ta çliruar shpirtin një herë e përgjithmonë.

Ja ku e nxori kokën, më tha Eco, që rastin e ngjashëm e gjente në Meksikë, te një shkrim i titulluar “Narko-shenjtët”, të cilin ia atribuonte Milo Temesvarit: A nuk ju duket se ka ndonjë arsye që i vendosi ngjarjet në Meksikë? A nuk ju duket se ai shikon, por nuk do që ta shikojnë?)

Si e lexova unë se çfarë pritej nga kjo vdekje?

Kur flitej për dhjetëra mrekulli te ata që preknin apo luteshin te varri i të shenjtëruarit, kur varri dëmtohej, por të nesërmen shihej me një shkëlqim dhjetëfish më të madh, kur dikush që dëshironte të ngrinte një hotel për pelegrinazhin, kërkonte pak zhvendosje të varrit, por ndodhej para një presioni të madh nga adhuruesit, kur aty gjendeshin të shkruara fjalitë “… faleminderit që nuk humba krahun dhe këmbën… ”, “… po të shkruaj këtë letër për një problem që kam pasur me disa shokë të mi. Bëji ata që të harrojnë këto probleme. Bëji që të më lënë prindërit dhe motrën në paqe. ”, për mua qartësohej kodi: në Shtetet e Bashkuara, Milo Temesvari do t’u jepte përgjigje aq shumë pyetjeve, sepse, do të thoshin ata që më donin, të detyrohet, përderisa të solli në jetë.

            Në fakt, kjo është pamja e Analtës në vitin 2047, tha 12 vjeçari.

            Ku e di ti? i thashë duke parë qetësinë me të cilën fliste.

            Nuk e di, tha prapë. Thjesht, e di.

*

Nga njeriu i audios:

Sipas një versioni tjetër, në të njëjtin vend ku u rrëfye historia e parë, ai takoi ikonografin, i cili kërkonte mbledhjen e dëshmive për shenjtërimin e ish-prostitutës, gjë që, siç merret me mend, nuk qe e mirëpritur në Analtë.

            Disa zgjedhin mbretërinë tokësore, të tjerë atë qiellore, tha ikonografi.

            Mrekullitë nuk janë provë, ia ktheu heroi ynë, sikur po e lexonte diku.

            Një njeriu të tillë, vazhdoi ikonografi, i lejohen më shumë fjalë se të tjerëve.

            Heroi ynë e pa se duhej të guxonte më shumë para njeriut të parë që po ia cenonte mbretërinë.

E di, tha, se qiellin e shtatë mund ta prekë vetëm mendimi, por gjashtë të tjerët unë mund t’i shëtis cep më cep.

Tjetri e pa gati me cinizëm.

Po ta bëje këtë, i tha, bota do të të nderonte si Krishtin.

Kjo bisedë e zhvilluar me tone të larta kishte tërhequr vëmendjen e shumë kureshtarëve dhe heroi ynë e kuptoi pamundësinë për t’i marrë fjalët mbrapsht. Por në çastin më të vështirë të jetës së vet, ai befas u ndie si me krahë.

Unë i di kufijtë e mi, tha, por di edhe fuqinë e vullnetit dhe të mendimeve të mia. Jam thirrur për të vënë në provë Shpirtin e Botës.

Ikonografi bëri një hap përpara, duke tundur një letër, që e pat gjetur te shtëpia e tij, kur erdhi për herë të parë në Analtë, para se të thoshte:

O njerëz, shikoni se si blasfemon ky burrë, duke u identifikuar me ngjarje që kanë ndodhur para dymijë vjetësh. Shikoni si ndihet brenda atyre ngjarjeve që kanë përcaktuar historinë e botës. Shikoni se si spekulon me një letër të gjetur nga beduinët në shpellat e Detit të Vdekur, shkruar nga Simoni, apo siç e quan hagjiografia, vëllai i Zotit, sepse qe vëllai i Jezu Krishtit, përpara se të kryqëzohej edhe ai. Dhe lexoi: Unë Simoni, peshkopi i dytë i Jeruzalemit, vëllai i Jakovit të mbarërespektuar, peshkopit të parë të Jeruzalemit, dhe biri i Jozefit, burri i Marijes që lindi Zotin, e shkruaj këtë letër pak përpara kryqëzimit tim, tashti në vitin 107, kur në Romë mbretëron perandori Trajan. Sot jam 120 vjeç dhe kanë kaluar plot 25 vjet nga koha kur më dhanë helmin, por trupi im nuk deshi t’ia dijë. Unë që kam përcjellë pothuajse të gjithë ata që kanë parë ose jetuar pranë Zotit, kam jetuar aq sa për të parë se feja jonë, lindur për vendin tonë të vogël, pushtoi botën.

Mjaft, tha heroi ynë, por ikonografi nuk deshi t’ia dinte, sepse vazhdoi:

Dëshmoj se qe Pjetri guri i qoshes. Se Pali u bë Apostulli i kombeve. Meriton të përmendet Jakobi… Matia… Marku… Gjoni… Luka… Andrea… Filipi… Bartolemeu… Toma… Shtjefni… Meriton të kujtohet Asti, peshkopi i Durrësit, të cilin e rrahën, e lyen me mjaltë, e kryqëzuan dhe, përkundrejt diellit përcëllues, e lanë në mëshirën e grerëzave e insekteve të tjera. Që të kuptohemi, nuk është lloji i vdekjes që më tremb. Është tjetër gjë ajo që më shqetëson: a e merituam unë e Jakobi të ishim peshkopët e parë të Jeruzalemit, apo përfituam se qemë vëllezërit e Zotit? 

Pas heshtjes që pasoi, kur mbaroi leximin ikonografi, u dëgjua një pëshpërimë kolektive dhe u panë ca njerëz që ranë në gjunjë: heroi ynë, i mbushur me sumbulla djerse si shamanët, qe shkëputur nga toka. Vetëm zëri i ikonografit mund të dëgjohej në gjendjen e krijuar nga kjo e papritur. Fjalët, që u dëgjuan prej të gjithëve, qenë këto:

Zot, na shpëto nga kurthet e fanitjeve!

Por askush nga të pranishmit nuk mund ta kundërshtonte faktin se heroi ynë, pasi rrahu disa herë krahët si shpend, u ngrit në qiell me shpejtësi rrufeje, fillimisht duke u shndërruar në një pikë, pastaj duke u bërë plotësisht i padukshëm…

Njerëz, u dëgjua prapë zëri i ikonografit, mos u mashtroni! Gjithçka që ndodh nën këtë qiell është nën pushtetin e Zotit.

Turma qëndroi e mpirë, derisa u rishfaq pika në qiell, duke u zmadhuar dalëngadalë. Kur trupi i heroit tonë po i afrohej tokës, një pjesë e turmës mori lemerinë nga frika e përplasjes së tij mbi ta… Prandaj e pa pakkush se si ra sipër një gardhi aty afër. Qe rënie fatale: maja e mprehtë e hurit më të lartë i kishte hyrë mu në zemër. Ora e tij shënonte të njëjtën shifër, edhe si kohë, edhe datë, sepse qe shifra temesvariane 13.


Your email address will not be published. Required fields are marked *