READING

ROMANI I DASHURISË – Gazmend Krasniqi

ROMANI I DASHURISË – Gazmend Krasniqi

PJESA II

PERSONAZHE DHE NARRATORË

*

            Më lodhte mua ai patetizmi i ligjërimit të njeriut të audios, jo më një njeri që e dëgjonte drejtpërdrejt.

            E rëndësishmja qe se pyetja ime e vazhdueshme: A ka diçka që nuk e kuptoj në këtë marrëdhënie?, filloi dikur të merrte përgjigje. Po më bëhej e qartë se vajza ishte një emigrante pa dokumente të rregullta. Që donte të thoshte se, nëse do ta kapte policia, do ta riatdhesonte. Se vetëm një shqiptar mund ta kuptonte se çfarë drame qe një gjë e tillë. Nuk kuptohej pse atë ditë policia qe në veprim, por kuptohej mirë që ai mori përsipër ta mbronte vajzën, jo vetëm nga frika ndaj policëve, por edhe t’i jepte një shembull rezistence, për më tepër shqiptare. Pra, policia të mos dyshonte se qenë njerëz normalë, që mund të bisedonin si gjithë bota.

            I premtoi se këtë e shihte si një mision të ri për të. Me këtë donte t’i thoshte se ajo e dinte tashmë se çfarë qenë misionet për një si ai.

            Ia thashë zbulimin tim shkrimtarit.

            Ke të drejtë, ma ktheu. Si personazh, flet shumë. Siç kam thënë, meqë flet si personazh, nuk i ndërhyjmë dot. Pornuk shqetësohem që nuk e dimë se kur policët u afrohen, nga e majta apo e djathta, kur kanë hije dyshimi mbi ta e kur nuk kanë. Më intrigon ideja se narratori i historive bëhet gjithnjë e më i pakapshëm. Mund të jetë njeriu i audios, por mund të jetë edhe secili prej nesh.

            Çfarë do të thuash?    

            Sikur të vazhdojmë pa pyetje?

            Ashtu qe: sa më shumë shtoheshin historitë, aq më shumë i jepja të drejtë në atë që thoshte, se historia-roman po funksiononte.

            Dukej se edhe shkrimtari qe i kënaqur në të njëjtën masë.

*

            Nuk e kishim menduar mirë: qe dhe një narrator fëmijë 12 vjeçar, të cilin njeriu u audios e kishte takuar te biblioteka publike “Marin Barleti”.

            Ku i di ti të gjitha këto, e kishte pyetur i habitur, por fëmija i qe përgjigjur me qetësi: Thjesht, i di.

            I entuziazmuar, njeriu i audios e kishte parë këtë si efekt i famës në rritje të Analtës dhe misionit të tij dhe e nxiste të rrëfente.

            Pra, cilat qenë historitë që duhej të shpëtonin atë grua në rrezik?

            Patriarkut Abraham, për arsye të përkushtimit të thellë, Perëndia ia ktheu vogëlushin e sakrificës, por në gjëmën që do të pllakoste familjen e kasapit – fëmija 5 vjeçar, i veshur me ngjyrën e kuqe për ditë feste, u sulmua nga demi i tërbuar – nuk bënë dobi as ndërhyrja njerëzore, as ndërhyrja hyjnore.

            I zoti i shtëpisë, i cili nuk dinte të vinte rregull mbi këtë provë, qante pa pyetur për ndërhyrjet e së shoqes. Në krye të çdo muaji, kur i ktheheshin vatrat e lotëve dhe shikimi, njeriu i parë që dallonte në dhomë, ishte e bija, e cila, pasi rrëmonte në një kosh rrobash, dilte jashtë dhe nuk shihej më. Plaku ngrihej në këmbë dhe e ndiqte pas, duke thirrur emrin e saj, derisa ndeshte të shoqen në derë. Gruaja nuk i thoshte nëse e besonte apo jo, vetëm se e zinte ngadalë për dore dhe, kur e afronte pranë shtratit, fillonte ta zhvishte si një fëmijë, duke e dëgjuar se si pëshpëriste, gati duke u ngashëryer: Vërtet na vijnë prapësitë prej asaj që bëri djali ynë i madh? Plakës nuk i pëlqente pamja e tij prej qaramani. Marrëzira! I thoshte me tonin e një perëndie mbrojtëse. Dhe mos e vrit mendjen! Jeta vetë është një ëndërr dhe një ditë do të zgjohemi.

            Teksa mendonte se në zërin e saj ndihej menjëherë pasiguria, nëpër shpejtësinë e pazakontë të emocioneve i shfaqej fytyra e së bijës. Gjithçka ishte e vrullshme, mirëpo pas pak provonte një lehtësim të papritur, sepse i dukej se tek ai veprim zbulonte arsyen e moskapjes nga fotoaparati: mendonte se duhej të kishte dalë në fotografi kur qe e re, e bukur dhe plot shëndet e jo tashti që pleqëria po e vinte gjithnjë e më poshtë. Asnjëherë nuk e mori vesh, nëse e kishte për vete a për të shoqin, kur thoshte: Çdo e keqe vjen për të mirë. Prej nesh do të lindë dragoi që do të vrasë kuçedrën e mallkuar. E shoh se si po vijnë, jo një, por shumë djem. Një herë, kur u ngrit dhe iu afrua dritares siç bënte zakonisht pas dashurisë, pa të përshkonte njërën nga rrugët që të çonte në qendër të Analtës një njeri që ecte shpejt, pa përshëndetur as majtas, as djathtas. Kishte pamje eremiti, me lecka të vjetruara, flokë dhe mjekër të paqethur, por duhej të zotëronte një fuqi të papërballueshme shpirtërore, sepse nuk i bënin përshtypje fare shikimet e çuditura dhe injoruese. Me të mbërritur në qendër, gjeti vendin më të lartë, vuri duart si hinkë para gojës dhe shpalli me ton profetik: Fantazmat i pjell mungesa e dashurisë! Zëri i kishte mbetur po ai i shumë vjetëve më parë, kur predikonte dijen para nxënësve, prandaj e njohën se kush qe: prapë pa përshëndetur as majtas, as djathtas, mësuesi mori rrugën e shtëpisë së vet. Ishte po e diel, pra shtatë ditë më vonë, kur doli për herë të parë prej saj dhe tha se atje lart në shpellat e Analtës, kishte jetuar plot gjashtë vjet rresht me një ujk… Megjithëse ai e tregoi historinë si një parabolë nga duhej të dilte një moral i madh, disa i thanë se gënjente, disa të tjerë këmbëngulën se ajo histori i përkiste dikujt tjetër, se kishte ndodhur shumë vjet më parë në një zonë aty afër. Dështimi nuk e theu, pasi shumë shpejt iu vu punës për rihapjen e shkollës. Në shtëpinë e kasapit nuk ia hapën derën menjëherë, sepse plakës sapo i kishin ardhur dhimbjet e lindjes. Megjithëse qe mesi i korrikut, po fillonte një borë e shtruar, si prej lulesh, kur u dëgjua e qara e foshnjës dhe mësuesi profetizoi, përmes hapësirës së ngushtë të derës, që dikush e mbante me këmbë: Ka një të ardhme të shkëlqyer. Sigurisht, po t’u nënshtrohet mësimeve të mia. Aleksandri i Madh u bë i madh, sepse mori ca thupra shpinës nga Aristoteli.

            Në fakt, qenë binjakë. Plaka, e zhgënjyer që nuk po shihte ndonjë shenjë flatre dragoi nën sqetullat e të vegjëlve, tha vetëm: Kjo botë është pëllëmbë-pëllëmbë. Varet se në cilën pëllëmbë do të shkelin. Meqë binjakët qanin pa pushim, ajo i ra fort ballit me dorë në shenjë kujtese dhe i vendosi djepet e tyre në anën e kundërt me atë të vëllait fatkeq, që nuk qe bërë më shumë se pesë vjeç. Mirëpo vaji i tyre do të qe i tillë saqë nga frika e verbimit më shumë do t’i mbanin në krahë, sesa në djepa. Pas një muaji, e ëma u kujtua se ai ishte vendi ku flinte e bija dhe prapë i ra ballit me dorë, duke psherëtirë: as ai fat nuk qe për të vegjlit e saj. U gjet vend tjetër për djepat, por fëmijët filluan të qanin gjithnjë e më fort, duke e përmbytur shtëpinë me një ndjenjë tmerri. U qetësuan në mënyrën më të papritur, kur nuk kishte mbetur asnjë rreng për t’u përdorur. Mbahet mend se atëherë, në moshën tremuajsh, njëri të ketë thënë: Zoti është më i madhi. Nuk u mësua kurrë se cili foli, sepse fjalët i dëgjoi vetëm plaku, që në këtë kohë e kishte shikimin mjaft të dobësuar, por ato fjalë u morën si një ogur i madh për të ardhmen e Analtës.

*

Sigurisht, ishte për t’u theksuar edhe ajo që tregoi miku i Umberto Eco-s, si ish-ushtar italian në Shqipëri, për atë ditë kur u panë nazistët në Analtën e mënjanuar nga bota.

Është shkruar për këtë… Mund të mos jetë e njëjta histori. Ose është treguar ndryshe…

Le të vazhdojmë sipas tregimit të italianit: te shtëpia ku ishte strehuar si dezertor lufte, ia behën ushtarët gjermanë dhe i vunë njerëzit në rresht. Ose të dilte italiani, ose do të pushkatoheshin të gjithë… Sapo mbaroi koha e urdhrit, njëri nga djemtë e shtëpisë u kthye nga i ati dhe, me një vështrim që thoshte diçka për nderin e shtëpisë, bëri disa hapa përpara.

Këtu, sipas italianit, mbaroi historia e djaloshit, por jo ajo e dy të huajve.

Dy ish-aleatët, më vonë armiq, së fundi u ndodhën nën urdhrat e partizanëve të armatosur (me të njëjtin fat: robër lufte), diku afër detit, në një pikë grumbullimi ku po prisnin riatdhesimin.

Derisa të vdes nuk e harroj fytyrën tënde, i tha gjermani, sapo e pa.

Shpjegoi se vartësit e dinin urdhrin, sikurse ai: pra, në qoftë se vendasit nuk e dorëzonin, do të digjej shtëpia dhe do të vritej gjithë familja, prandaj qe i vetëdijshëm kur bëri atë zgjidhje.

Hë, se nuk u shemb Roma!

Këtu mbaroi edhe historia e italianit me familjen mikpritëse, sepse, pas riatdhesimit, u çonte miqve të vet letra e të holla, por të gjitha i ktheheshin me shënimin e autoriteteve të vendit: Personi nuk ekziston.

*

Çfarë nuk është shkruar, e tregon njeriu i audios:

Po për mua u shemb Roma. Unë nuk dija t’i thosha italianit plak pse patën shkruar ashtu autoritetet, por u mundova t’i shpjegoja se cili qe fati i mëtejshëm i asaj familjeje, pasi vëllai i të vrarit nga gjermanët qe vetë kasapi, diçka që më çoi peshë, sepse sapo mora numrin e gjermanit, i telefonova.

Më tha se jetonte në Krakov, në jug të Polonisë, dhe se më priste, por nuk ma dha adresën e saktë për shumë kohë, diçka që më intrigoi edhe më shumë: po më fshihte diçka.

Gjatë fluturimit (Tiranë – Milano – Krakov), pashë nga avioni së pari Vjenën dhe pastaj Gracin. I kujtoj mirë këto detaje, sepse, siç do të më thoshte më vonë, gjatë diplomimit në Grac, ai ishte njohur me disa albanologë, kështu që dinte shumë për traditat, zakonet e virtytet e shqiptarëve, saqë këmbëngulja ime për ta takuar me çdo kusht për të kishte pasur dy shpjegime: ose doja të merrja hak (e njihte mirë Kanunin) për vrasjen e Analtës, ose isha thjesht një shkodran i mirë, si edhe zotni Sahatçia, orëndreqësi që e kishte ritakuar në vitet ‘60.

Mbase e ke lexuar historinë e tij në ndonjë gazetë: Mjeshtri plak, që shteti nuk kishte arritur ta fuste në kooperativë me të tjerët, hoqi monoklin, mori në dorë matrikullin prej metali, një teneqe rrethore me një grep në njërën anë, që shërbente si faturë, dhe hapi kasafortën, ku kishte edhe dhjetë-dymbëdhjetë orë të tjera. Shumë-shumë, tha, këtu sahatet qëndrojnë deri në tre muaj, pastaj vijnë e i marrin, por ky yti ka pritur goxha vjet. Dje pata një parandjenjë… dhe e kurdisa. Ja punon, shikoje! Gjermani kërkoi t’i jepte para, por mjeshtri tregoi disa shenja në matrikullin që sapo i ishte dorëzuar, dhe tha: Zotëri, është paguar!

Megjithëse nuk ma donte mendja që aventura për t’u rikthyer në Shkodër kishte të bënte fund e krye me kërkimet për të rënë në gjurmët e Erberhard-it të rrallë, orës jashtë serie, kujtim nga gjyshi, e dëgjoja gjermanin me vëmendje, për të kapur detajet ku mund të tradhtonte veten. Mirëpo e kishte përgjigjen edhe për mënyrën se si arriti të hynte në Shqipërinë e mbyllur të asaj kohe: duke pasur nënën polake, rregulloi një vizë nga Polonia dhe iu bashkëngjit një grupi turistësh që vinin në Shqipëri për një përvjetor të Skënderbeut. Më mbetej motivi i pushkatimit të djaloshit. Ashtu si rrodhën punët, martirizimi i tij ishte i pashmangshëm, ma ktheu, duke më përmendur disa dokumente që mbanin firmën e Hitlerit. Për shembull, te Urdhri i 16 dhjetorit 1942, i një feldmareshali, thuhej: Humanizmi i çfarëdo lloji është krim kundër kombit gjerman.

Sidoqoftë, vazhdoja të prisja se ku mund të tradhtonte veten, sepse përvoja më kishte bindur që vetëm Kodi Analta do të më çonte ku duhej.

*

            Rrëfim i 12 vjeçarit:

            Edhe pse qysh pas shprehjes Zoti është më i madhi në jetën e tyre nuk pati më asnjë ngjarje për t’u mbajtur mend, një ditë u dha para tyre mësuesi, por ndryshe nga ç’kishte parashikuar, pa se binjaku tek i cili kishte më shumë besim, nuk mësoi kurrë të shkruante e të lexonte – ishte si t’i jepje mësim një cope druri – ndërsa tjetri ishte natyrë e tërhequr, megjithëse dinte të shkruante e të lexonte shumë mirë. Historia thotë se ishte e sigurt që, nëse nuk do të vinte letra nga burgu, edhe binjaku që mësoi shkrim e këndim, do t’i humbiste këto aftësi. Me sa duket, i gëzuar që në familjen e tij dikush shkruante e lexonte, djali i burgut e shpeshtoi numrin e letrave, aq sa binjaku lexues u mërzit prej tyre, por binjaku tjetër e detyronte t’ia lexonte me zë të lartë, derisa t’i mësonte vetë përmendsh.

            Pikërisht pas letrës për teorinë e relativitetit mendoi për herë të parë për makinën fluturuese. I studioi gjatë llojet e makinave fluturuese për të cilat i shkruante i vëllai, por i kushtëzuar edhe nga mundësitë e veta, veçoi njërën, duke ia kushtuar asaj gjithë kohën, derisa e ngriti më këmbë mu në mes të kopshtit të madh, ku me një pasion fëmijësh bënte prova pambarim, nën vështrimin e pakapshëm të së ëmës. E shqetësuar nga rrezikshmëria e këtij pasioni të ethshëm e të pakuptueshëm që i mbërtheu të birin, e ëma filloi të studionte me imtësi vendin e tij të fjetjes dhe doli se në atë vend kishin ndodhur gjëra të mira dhe të këqija, prandaj vendosi një copë pasqyrë për të shpërndarë forcat e së keqes. Nuk ndodhi ndonjë ndryshim i shpejtë, prandaj ajo hoqi pasqyrën dhe mori një vendim të ri, por nuk pati guximin të përdorte ujë të bekuar, sepse iu shpif frika e ndonjë pështjellimi.

            Meqë ia nisi punës me një flakë qiriri që lëshonte tym, e shtytur nga një parandjenjë e ligë, u detyrua ta mbushë atë cep të dhomës me degë lisi e bredhi. Mirëpo ndodhi eklipsi: në orën e caktuar kafshët u nisën drejt vathës, zogjtë u tulatën, gjelat ia nisën këngës, era përkundi pemët e nemitura dhe filluan të shfaqen yjet, duke krijuar tek të gjithë ndjesinë se po ndalej koha dhe dielli nuk do ta merrte veten kurrë më. Analtasit, zakonisht të ftohtë e stoikë, u përfshinë nga një tmerr i papërshkrueshëm dhe u bënë më të butë e të arsyeshëm me njëri-tjetrin. U bënë pajtime të disa zënkave që mendoheshin të përjetshme, mirëpo, pothuajse në të kthjellët, një rrufe u dha flakë disa mullarëve, duke i përvëluar zemrat e acaruara, dhe atëherë marrëdhëniet e njerëzve morën rrugë tjetër: prapë u bënë inatçorë, të sertë dhe ngatërrestarë.

            Tashti në Analtë binin në sy dy ndarje të mëdha: nga njëra anë qenë ata që, për të shpëtuar nga ankthi i gjëmës, s’donin të dinin për asgjë dhe, nga ana tjetër, ata që përdorën të gjitha mënyrat për të nxjerrë ndonjë fjalë më tepër prej binjakut, i cili nënqeshte i qetë dhe i bindte të vetët për kotësinë e kësaj frike. Meqë gjëma e përfolur nuk po ndodhte, gruaja e kasapit, e sigurt se i biri merrte erë nga punët e qiellit, e la të lirë, mirëpo ndërkohë ai e kuptoi se i mungonte diçka fillestare dhe i shkoi ndër mend të përpiqej edhe një herë për të mësuar shkrim e këndim. Vetëm atëherë u kuptua se mësuesi nuk mund të takohej më. Unë këtë e prita si paqartësi të misionit tim: më dukej se e kisha kundër diçka të pakuptueshme.

*

            Rrëfim i 12 vjeçarit:

            Binjaku i dashuruar pas letrave të shkruara, nuk mund të harronte çastin kur mendoi ta flakte atë tub të taposur në të dyja anët me qelqe, por, sa afroi pak syrin, i tronditur thellë, thuajse i lëvizën zorrët nga vendi, ndjeu ta mbërthente papritur misteri i një force të gjithëpushtetshme, e aftë t’u jepte përgjigje mistereve më të mëdha, ku fuste edhe vizitat e kaçurreles leshverdhë, vajzës së fqinjëve. Nuk mund të harronte çastin kur ajo qëndroi pranë tij me vandakun e letrave në dorë, nën shikimin ngulmues, veçse nuk dalloi tek ajo gëzimin e fitores, por ngushtimin e forcës së kënaqësisë, një ndjenjë që e provonte vetë prej aq kohësh, prandaj, ndërsa i erdhën në mend aventurat e trishtuara të ndjenjave, nervave e mendimit, e pa veten të mpirë, të brejtur, të zbrazët dhe të mbaruar nga ethet e drithërimat e punës. Nuk mund të harronte se, kur doli nga vetmia e thellë, kishte marrë vendimin për të fluturuar në qiell: vetëm në qetësinë kozmike shpresonte të gjente përgjigje për gjërat që ia mundonin zemrën. Binjaku tjetër, që qe kundër atij vendimi, sepse nuk i kishte pëlqyer kurrë të fluturonte, kur u zgjua një mëngjes dhe nuk e pa vëllanë pranë vetes, i kapluar nga pendimi, i kërkoi së ëmës një kafe shqeto. E ëma i ndenji gati. Edhe po ta doje të ëmbël, nuk kam si ta bëj, i tha. S’ka mbetur  kokërr sheqeri. Atëherë binjakut iu kujtua i vëllai, i cili pyetjes se me çfarë do ta niste makinën fluturuese, i qe përgjigjur: Me sheqer të djegur.

            Kasapi qau dhe, si zakonisht, humbi shikimin. Siç u mor vesh më vonë, disa ditë pas fluturimit, më fort se për shikimin ai qe i shqetësuar për shpirtin. A mos po e bjerrim? E pyeti të shoqen një darkë. E shoqja u trondit jo nga kuptimi i fjalëve, por nga timbri i zërit: iu duk sikur zëri i të shoqit qe zëri i një tjetri. Pas këtyre fjalëve kasapi heshti dhe foli vetëm pas një ore. Më kujtohet mirë, tha, kur i kërkova arkipeshkvit ose të më bënte ipeshkëv të Sukës, ose do të kthehesha mysliman. Kësaj here e shoqja e vështroi e qetë, e sigurt se e gjeti atë që e shqetësonte. Zëri me të cilin po flet, i tha, është zëri i priftit të Trumshit, të cilit i duhej të kujdesej edhe për Analtën. Ka jetuar treqind e sa vjet më parë.

            Por kasapi nuk po kuptonte se çfarë i thoshin: mendja e tij punonte ndryshe nga e zakonshmja. Vetëm pak minuta më vonë, shtoi: Prifti që mori në Stamboll gjithë familjen, u pendua, por qe vonë, sepse ishte plakur dhe vdiq rrugës. E shoqja, tashti pa asnjë hije dyshimi, ngulmoi: Nuk gabohem aspak. Është zëri i atij që thashë. Është koha kur binjaku i mbetur pa vëllanë, i cili provonte një ndjenjë vetmie nga këto biseda të prindërve, dilte jashtë dhe pavetëdijshëm ngulej ballë për ballë me hënën e plotë, e cila ia përthithte shikimin, derisa dukej se prej dritës së saj i helmohej gjaku me një inat të verbër, që e përhumbte të gjithin. Është koha kur, një ditë si gjithë të tjerat, kasapi, për herë të parë në jetë u dha te dera e shtëpisë së vajzës. Nuk e dini se ku është? – u tha atyre brenda. – Atëherë, ejani pas meje. I çoi në grykën e një pusi, veçse nuk mund të shihte se si sytë e vajzës së vdekur qenë çapëlyer prej një habie të thellë. Aq më pak mund të dallonte të fotografuar atje fytyrën ndjenjangatërruar të atij që kishte qenë i pranishëm në fundin e saj.

            Vetëm një njeri arriti ta dallonte atë: por as binjaku s’arriti ta merrte vesh nëse qe fytyra e tij apo e të vëllait. Jo vetëm që nuk arriti të ndriçonte të vërtetën për të vëllanë, por ndërkohë kuptoi të vërtetën e vet të hidhur: nuk mund t’i shpëtonte thirrjes së egër të hënës, sepse ajo e gjente në bodrum, në raftin e rrobave, nën mbulesën e gjumit e kudo që provonte të fshihej, duke ia mbushur damarët me afshe dhune. Kur pa se e ëma e mbushi më kot shtëpinë me degë lisi, bredhi e dëllinjash, madje e spërkati me ujë të bekuar, vendosi vetë: meqë njëri binjak kishte shkuar lart në qiell, tjetri duhej të shkonte thellë nën tokë, gjë që e ndërlikonte edhe më natyrën e një misioni.

*

            Rrëfim i 12 vjeçarit:

            Binjaku i shpellës e njohu menjëherë atë grua, me të cilën nuk kishte shkëmbyer ndonjëherë ndonjë fjalë, as të rastit, dhe u bë gati ta dëgjonte, i sigurt se vetëm një arsye e fortë e sillte njeriun aty.

            Arriti t’ia shihte sytë e bukur, të ndezur nga urrejtja, aq kohë sa vonoi pisha të binte nga dora e saj dhe të fikej në një ujëmbledhës. Nuk mund ta llogariste kohën sa zgjati heshtja, sepse nga frika e një rrengu nuk ia mbante të afrohej. Iu duk rreng edhe ajo si gërhitje që filloi të vinte prej gruas.

            Shumë më vonë pati përshtypjen se gruaja kishte vdekur, prandaj, për të mos vdekur vetë nga frika e së pakuptueshmes, u afrua dhe pa se edhe e fjetur ajo qe mbërthyer nga një gjendje e tmerrshme shpirtërore. Kur ajo u zgjua, binjaku mësoi se kushërira e parë e mësuesit kishte ardhur për të marrë gjakun dhe se gjëja që ra në ujë, qe pushka. Kur ajo rimbështeti kokën te guri i zakonshëm dhe e zuri gjumi sërish, ai ndjeu se u shqetësua: e dinte se shkuma e zgjuar në kocka prej pranisë së gruas ishte fara e tërbimit të tij të vjetër, që provonte dikur prej hënës. Me mendje vendosi të largohej prej saj, por praktikisht bëri të kundërtën: megjithëse dora i peshoi rëndë, e ngriti lart dhe e vendosi mbi të sajën. Gruaja, që hapi sytë, e pa menjëherë shtrembër dhe e largoi të veten, duke murmuritur nëpër dhëmbë me një zë që kishte ndryshuar papritmas: Hiqe mendsh! Më vonë thanë se sikur e parandien tërbimin që do të vinte pas gjumit të saj. Nuk e mësuan që ato ditë te varri i vajzës së kasapit doli bari për herë të parë, që mjegulla ndenji shtatë vjet pa u larguar nga Analta – mendja e tyre punonte vetëm në një drejtim: si ta mbërthenin përjetësinë e ilaçit të dashurisë? Me një ndjenjë të pashprehshme turpi, studionin aromat, prekjet e zhurmat dhe kërkonin të shënonin në kokë gjithçka që përftonin prej tyre, thua se ua shikonin me sy materialitetin. Si dy perëndi të vogla, të harruara në një skutë të universit, nuk donin të kuptonin as se ç’përmbante përbrenda një gjë aq e tmerrshme sa koha, e cila ua këmbente herë pas here sferat e realiteteve, saqë nuk e dinin se prej cilës botë kishin sjellë aty në kështjellë një mollë të artë.

            Ishin aq të pafajshëm sa nuk e dinin se çfarë do të thoshte përthyerje kohe.

*

            Dashuria e Milo Temesvarit me nënën time i përkiste kësaj apo asaj kohe, pyeste veten njeriu i audios, apo ishin pjesë e ndonjë përthyerjeje kohe?

            Në llogaritë e tij, i dilte se ai kishte qenë në Shkodër në të njëjtën kohë me Hrushovin, udhëheqësin e sovjetikëve. Por këtë mund ta dinte mirë vetëm CIA. Kishte dëgjuar të përmendej emri i Çe Guevarës si njeriu që bëri në Shqipëri një udhëtim po aq misterioz sa edhe Milo Temesvari, por, meqë nuk e vërtetonte dot se ai vizitoi Shkodrën, nuk bënte dot lidhjen mes tyre. Sidoqoftë, nuk i vinte që ta injoronte as atë pistë kërkimi, sepse nuk mund ta largonte nga mendja pyetjen intriguese:

            Përse, shumë vite më vonë, Milo Temesvari zgjodhi si vend strehimi Argjentinën, atdheun e Çe Guevarës?

            Edhe pse ende nuk e kishte nxjerrë diku, teoria konspirative ia mprihte shqisat, sepse herë pas here valëvitej diçka, që pritej të merrte pamjen e shifrës 13, dhe i ngjallte shpresa se vazhdonte të ishte në mision.


RELATED POST

Your email address will not be published. Required fields are marked *