READING

Mbramja e ditës së festës – Giacomo Leopardi...

Mbramja e ditës së festës – Giacomo Leopardi

Giacomo Leopardi

MBRAMJA E DITËS SË FESTËS

 

E âmbël dhe e kjartë â nata dhe pa erë.

E qetë mbi pullaze e ndër kopshte

Pushon hana, e prej larg ban dûkë

Të lumtun çdo mal me zana. O shpirti jem,

Tashma hesht çdo shteg, e ndër balkone

Dritë e zbehtë kandili ban dritë:

Ti flen, ku t’mbshtolli gjumë i lehtë,

Në t’qeta oda tuaja, e nuk t’mundon

Asnji shqetësim; as nuk din a mendon

Sa plagë hape në mes të gjoksit tem.

Ti flen: unë këtë qiell, që kaq i mirë

Duket në pamje, t’lashtën natyrë

Pushtetplotë, që me ankth m’bani,

Me përshndetë po shfaqem. Ty shpresën

Ta mohoj, më tha, edhe shpresën; për tjetër

Mos t’shkëlqejnë sytë e tu përveç vajit.

Kjo ditë ishte solemne: tash prej dëfrimit

Merr pak qetsi, e ndoshta t’kujtohet

Në andërr sa sot u pëlqeve, e sa tjerë

Ty të pëlqyene: jo unë, jo ma, as shpresoj

Në mendime t’tueja t’vrapoj. Ndërkohë pyes

Sa me jetue m’ka mbetë, e këtu përtokë

Hidhem, uluras e fshaj. O ditë të tmerrshme

Në kaq të freskët moshë! Ah, ndër rrugë

Ndigjoj jo larg kangë vetare

Të zejtarit, që kthehet natën vonë,

Pas hareve, në t’shkretën shpi të tij;

E krenare zemra më shtrëngon,

Tue mendue se gjithçka n’botë kalon,

E gati gjurmë nuk len. Ja pra iku

Dita e festës, e festës dita

E rëndomtë ndjek, e koha na merr

Çdo ngjarje njerzore. Tash ku â zani

I atyne popujve t’lashtë? Ku â thirrja

E t’parëve tanë t’famshëm, e madhja perandori

E asaj Rome, e armëve, e gjëmimi

Që jehoi për det e dhe?

Tash gjithë paqe e heshtje â, e gjitha pushon

Bota, e ma për ta as nuk flitet.

Në kohë të parë, kur tue pritë

Lakmitar, ditën e festës, tash porsa

Ishte pas fikë, unë dhimbsun, në pritje,

Shtrëngoj puplat; e natën vonë,

Nji kangë që ndigjohej nëpër rrugica

Tue u largue në vdekje avash-avash,

Po ashtu njisoj më shtrëngonte zemra.

 

përktheu: Denis Gila


RELATED POST

Your email address will not be published. Required fields are marked *