READING

Poezi nga Frederik Rreshpja

Poezi nga Frederik Rreshpja

KOPSHTI

Është kopshti ku kënga ime ka një statujë.

Luanët e thyer të fëminisë

Pinë ujë te pusi i vjetër,

Mbi zjarret e trëndafilave ngroh duart Saadiu

 

Shpesh nga mitet dalin satirët

Dhe hapin dyert e mbyllura të hijeve

Vështron shtigjet e natës jasemini

Dhe drita e bardhë i rrjedh nga gishtërinjtë.

 

Narçizi nxjerr supet nga gonxhet,

I pikëlluar nga magjia e vet

Hëna dhe zanat fshihen

Dhe vështrojnë pas gjethesh.

 

Është kopshti ku kam një statujë

Bërë prej ngjyrash e gjethesh,

Ndiej në ballë daltat e pranverës

Që, nga bari, sytë e mi gdhend.

 

PËRDITË IKIN STINËT

Fluturuan tri rosa në qiell,

Shpirtra të pyjeve të harruar,

Tingulli i këmbanës, si gjëmim hane

Këndoj rekuiemin e yjeve të rrëzuar.

 

Një vetëtimë e plagosur ra diku,

Si shpata e një klithme,

Mbi tokën e lodhur prej qiejve

Verbuar nga bronxi i shirave.

 

Fluturuan tri rosa në qiell,

Tri re dhe tri erëra.

O ju, shpirtrat e pyjeve,

Mbështjellur me dimrin e dhembjes.

 

Ç’të bëj në këtë peisazh?

Shpjermëni tek lumi që vdiq,

Në se kufomën e tij s’e kanë shpënë,

Erërat në qiell.

 

O Zot! Nga ç’qiell ra tërë kjo dhembje,

Që hënëzoi këtë dimër?

Përditë ikin shpirtrat e botës,

Përditë fluturojnë stinët.

 

VJESHTË 1990

Qan dreri në korie dhe lotët bëhen shi;

Trishtohet era mbi shkëmb

Nuk ka më gjethe të gjelbra. Po bien,

Ëndërrat e pyjeve një nga një.

 

Ikin zogjtë nga shkretimi i drurëve;,

Lamtumirë, o pyje të Ballkanit!

Veç nën një ferrë kaltëron ende

Vjollca e fundit e këngës së bilbilit.

 

Ardhtë një vjeshtë pa shtegtim zogjsh!

Ardhtë një Zot, vëntë dorë mbi stinët!

 

POEZIA

Në atë shteg ku kaloj unë e ka kasollen vjeshta

Bile të gjitha stinët janë fqinjë.

Një beng, si stradivarius,

Më mëson mua folklorin e zogjve.

 

Kasolle prej hëne! Nën qiellin tërë shi

Pikë-pikë mbi çatinë e kaltër

Trishtimi i djalërisë…

Mbeti tek xhami i plasur i dritares sate

Vështrimi im i thyer.

 

Unë vetëm u bëj nga një vizitë stinëve, o njerëz,

Kurse zemrën e kam tek ju.

 

 

VINJETË

Një shelg i vetmuar, mbuluar me dimër

Braktisur nga zogjtë dhe gjethet:

Era, si ketër, kërcen mbi drurin

Me boçen e shiut ndër dhëmbë.

 

Netët e lumtura, si zilka

Tringëllijnë në degët e kujtesës…

Vizatihen në sfond të vetëtimave

Hënëzat që hëngrën dhentë e vjeshtës.

 

Rënë nga xhami i thyer i qiellit

Kristal’ i akullt yllëzon netëve

Dhe mbi pastelet e borës mardhet

Shelgu i trishtuar, fatkeq si Serembe.

 

ËSHTË NJË ZOG…

Është një zog që vajton dit’e natë

Fshehur tek shtëpia e gjetheve.

Si na erdhi kjo stinë me emrin harrim!

Si na erdhi kjo stinë me emrin dimër!

 

U shuan yjet në pëllëmbët e mia

Dhe sytë e tu u bënë dimër.

E kam ditur ç’braktisje më pret,

Motit ky zog ma ka thënë.

 

Do të bëhem vjeshtë dhe do të shkoj

Të vdes tek shtëpia e gjetheve.

Shtëpia e gjetheve kyçur me hënë.

O zot! Nuk kam as ku të vdes…

 

AKUAREL

Shkallë-shkallë nëpër muzg ylli ngjitet në heshtje

Me sytë plot lotë.

Trëndafili çeli në kopsht, mu si një psherëtimë.

Zëra të largët vijnë e vdesin te kjo erë.

 

Zemra ime, si më harrove kështu?

 

 

REKUIEM

Noton në përrua, me gjethe mbështjellë

Një ditë e vdekur vjeshte

Dhe shtergët e fundit kaluan të ngrirë

Me sytë e verdhë, në heshtje.

 

Rrëzohet nga drurët trishtimi i borës,

Lugina me hënë e lyer

Dhe drerët e erës vënë kujen me dhembje,

Me brirët prej akulli thyer.

 

Më vdiq dhe kjo vjeshtë, më shkoi dhe kjo ditë

Qefinin me gjethe të tharë…

O dimri i drerëve me brirët në erë,

Kë vjeshtë të qajmë më parë?

 

TRËNDAFILAT E FËMINISË

Asokohe dhe ngjyrat ishin shpirtra.

Në fund të kopshtit banonte mitologjia

Në një olimp trëndafilash.

 

Këndonin këngë dhe tregonin legjenda…

Ah, tërë trëndafilave të botës do t’u bie më gjunj,

Veç ato legjenda s’kam për t’i dëgjuar më kurrë.

 

Yjet bëheshin trishtila në dritare

Ngjyer me magjinë e pyjeve të largët.

 

Por tani olimpin e trëndafilave e humba përgjithnjë.

Si perënditë e rrëzuara ilire.

 

KUAJT E MARSIT

Atje poshtë në luginë më presin kuajt e marsit

Nën një hënë që më do.

Pranvera çdo ditë gdhend në celulozë zërin tim

Mbështjellë egërsisht me thikat e gjetheve.

 

Isha nisur të vdes për këtë tokë të lashtë

Statujash të gërryera nga uria.

Kuajt e marsit do të hingëllinin mbi mua

Nën hënën e një nate të prerë përgjysmë.

 

O toka ime, nën një ajër tingëllonjës daullesh!

Në çdo gur është fshehur një statujë nëne.

Anës detit ilir, mitet, çdo natë

Dalin nga amforat me sytë plot lotë.

 

ZOG I VOGËL

Tani ti do të ikësh qiejve.

Por akoma fluturimi yt rri në duart e mia.

Mos i harro duart e mia!

Në një çerdhe të tillë njerëzore s’ke për t’u prehur kurrë më.

 

Shko, të presin qiejt!

Shumë gjëra i kam lëshuar me duart e mia.

Kam pasur shumë dashuri që ikën një nga një…

 

Eh, fluturoi dhe ku gëzim i fundit.

Hija e tij u bë hënë dhe ra në det.

 

KY SHI SONTE

Qerrja e shiut mbjell pellgje nëpër natë

Dhe ikën pyjeve me vërtik.

Qerrtari i zi nëpër kodra

I bie vjeshtës me kamzhik.

 

Tërë verës portretet tona vareshin nëpër gjeth.

Edhe zëri im varej.

Tani bromuri i argjendit të diellit

Tretet i zbardhur në shi.

 

Lëkundet qerrja e pikëlluar e shiut

Te lumi me brigjet e zhveshura

Dhe rrodhën te varreza e detit

Gjethet që harroi vjeshta.

 

Qerrtari i zi nëpër kodra

Përzë vjeshtën pa mëshirë.

Po vjen perandoria e Ftohtë e dimrit:

Oh! Sa do të ngrijmë, zemra ime!

 

ARLEKINËT

Ikën arlekinët e trembur nën çatinë e përrallës

Kur putha për herën e parë.

 

Qau vajza e vogël: por kushedi

Ndoshta qau fëminia. Në kopsht,

Nga dritarja e përrallës, arlekinët

Vështronin të trishtuar, tërë lotë.

 

Nuk desha t’i tremb arlekinët e mirë,

Nuk desha, por nuk bëhej ndryshe

Se nën çdo mollë, bile nën çdo dru

Kurdoherë një Evë më priste.

 

VERA QË SHKOI

Vera që shkoi i pikëlloi qiejt

Si pikëllohem unë për ty.

Mbi plazhet e shkreta, tërë dhëmbje

Ulurijnë rrufetë me kuje.

 

Diku anës qyteteve me mjegull

U shfaqën karvanet e tetorit,

Folklori i harruar i qeraxhinjve

Dhe mushkat ngarkuar me shi.

 

DET

Hëna ikën nëpër mjegulla

Si varka e dhëmbjes ime.

Ëndrra ime për ishujt e kaltër

Nëpër dhëmbje, nëpër hënë!

 

Gdhenda në breg të detit pikëllimin tim.

Vinë dallgët dhe bëhen lotë

Si lotët e miteve te statuja ime,

Por mua asnjë vdekje nuk më zë.

 

Perëndimi si vrasë me thika ndër duar

Nëpër dhëmbje, nëpër hënë.

Tërë jeta ime si këto ujra nën thika,

Por mua asnjë vdekje nuk më zë.

 

ZOGJTË

Gruri fle nën dëborë.

Fusha tërë dimër nën yjet e ftohtë.

Vetëm zogjtë sillen si aviona të hutuar.

Ku e keni aerodromin, o zogj?

 

Trokiti në dritare dimri i kontinentit

Dhe ti kujtove se jam unë që po vij.

Jo, dimri e ka shtëpinë në fushë,

Vetëm unë e kam shtëpinë tek ti.

 

Por, kur vijnë zogjtë mos harro

Të hapësh dritaret tejembanë

Se, sigurisht, zogjtë nuk janë dimër,

As aerodrome nuk kanë.

 

DËBORA E SHTATORIT

Pranvera shkoi

Hëna s’do t’i vizatojë më drurët

As çerdhet e braktisura netëve.

 

Dua të bëhem shtator

Të shpërndaj vjeshtën mbi pyje

Por dëbora, si një perëndi ilire,

E ktheu gjithë botën në mermer

Që të gdhend dashurinë time.

 

O perëndia ilire e dëborës

Bëmë një orakull për dashurinë!

 

OREMUS

Një zog i kaltër këndoi mbi drurët

Këngën e artë të lamtumirës.

Vetmia, mbi supin tim,

Rëndon e bëhet dru.

Thuaje lamtumirën e zogut dhe ujit!

 

Alo, qiell i vjeshtës, alo!

Këndoj për tërë ata që ikin

Dhe s’kthehen kurrë më

Dhe për tërë të braktisurit

Dinjitozë deri në dhembje.

 

TESTAMENT

Që fëmijë e kam kuptuar se kisha lindur i mallkuar me art.

Gjërat i shihja ndryshe:

Nëpër shirat e vdekur peshqit fluturonin drejt qiellit e bënin

çerdhe te yjet. Në vend të borës binin zogj në çdo dru.

Era si ketër brente degët.

Qante mbi mua nëna, shënmëria ime. Ave nëna ime!

Mos e pastë njeri këtë fat!

 

Kam dashuruar një Afërditë në Olimpin e trëndafilave.

Pastaj erdhe ti tërë ikje.

Më vonë vije vetëm nëpër ëndrra, si perënditë ilire.

Kështu iku edhe rinia, filigrami i djalërisë,

I mallkuar me art.

Mos e pastë njeri këtë fat!

Tani që po vdes ëndërroj vetëm një kryq te koka

Dhe të harrohem se nuk dua që edhe pas vdekjes

Të më ndjekë mallkimi i artit.

Mos e pastë njeri këtë fat!

 

Po kur të vdes portreti im ka për t’u shfaqur nëpër gjethe

Se unë kam pasur miqësi me çdo dru.

 

Në stinën kur bien gjethet

Do të bien edhe sytë e mi.

 

Tani e tutje shirat do jenë lotët e mi.

Mos e pastë njeri këtë fat!

 

QIELLI I DJALËRISË

Qielli i djalërisë në sqep të një zogu

Ra mbi korijen e fjetur;

Nga Kashta e Kumtrit bie dhe bie

Tërfil’ i artë i qiejve.

 

Këmbënëzat e yjeve lëkunden me hare,

Prerë nga hëna e majit.

Qiell’i djalërisë në sqep të një zogu

U zhduk pas portës së ylbereve.

 

Zhduket pas portës së ylbereve djalëria

Dhe mua trishtimi më mbulon

Nën një hënë që nuk di të buzëqeshë,

Në një botë që nuk më kupton.

 

DIKU, KUDO

Shi, ti fëmijë i vockël që qan prej mijëra vitesh

Për ditën tënde të pangushëlluar!

Shfaqet dhe zhduket Itaka

Nën pasione vetëtimash.

 

Përditë më duhet të nxitoj drejt diçkaje që nuk është

Por nuk jam një Odise i shpikur.

Eh, Itakën time e kam shpikur vetë

Se kam nevojë të domosdoshme për ishuj.

 

LAMTUMIRË

Perënditë ilire skalitur në mjegulla

Vdesin në horizont.

Fati im prej duralumini

Nëpër vdekje perëndish.

 

Fluturon nëpër iliadën e shkrepave

Fati im tërë gjëmë.

Dhembja ime ulërin nëpër qiell

Sa tërë avionët e botës.

 

Lamtumirë! Fati im i rrëzuar diku

Do mos ngrihet kurrë më.

Jo, unë nuk desha të ik nëpër qiej,

Unë desha të ik nëpër këngë.

 

 

KUR VDESIN HËNËZAT

Xhindi i vogël i përrallës

Hedh yje në pellgun e hijeve;

Te dritarja e gjetheve pashë

Hënën e shuar nga shiu.

 

Kur vdesin hënëzat, kur vdesin yjet

Jam si dikur fëmijë i dhembshur:

Qëllon që qaj i vetmuar

Mbi dritën e duarve të hënës.

 

Qëllon që qaj edhe për zogjtë

E trokas te gërmadhat e çerdheve

Pastaj u shpjegoj zogjve

Që edhe unë jam në këtë botë pa fole.

 

PRELUD

O ajër i mbrëmjes mbështillmë, erdhi ora të vdes

përsëri!

 

Kur të mbyllen sytë e mi, nuk do të ketë më det

Për varkat e lotëve.

 

Po shkoj dhe shirat po i lë të kyçura.

Por unë do të kthehem përsëri në çdo stinë që të dua.

Unë kam qenë trishtimi i botës.

O ajër i mbrëmjes mbështillmë, erdhi ora të vdes

përsëri!

 

SHI HËNE

Si arlekin që del për shëtitje

Në kopshtin e harruar të fëminisë,

Hëna e pikëlluar nëpër re

Shkel mbi degët e shirave.

 

Liqeni i vetmuar në breg të natës

Shqetësohet në krahët e erës

Dhe thellë sirena e dallgës së kaltër

Loton mbi fytyrën e fjetur të legjendës.

 

Yjet në asfalt si perëndim i thyer

Dhe plepat si murgjër të zinj.

Fshehur pas drurëve, diku përgjon

Vrasësi i vjetër: trishtimi.

 

Eh, mundet që thika e trishtimit

Diku përdhe ka për të më lënë.

Fshehur nën një perëndim të thyer.

Fshehur nën shira hëne…

 

NË RRAFSHIRËN E SHKRETË

Mbi rrafshirën e shkretë hënore

Ikën një tufë me pata drejt kories,

Tërë hir legjende

 

S’i dua diskot e xhamta.

Bile me këtë botë gjë më nuk më lidh.

Vetëm për drurët më merr malli shumë,

Se me çdo dru kam lidhur miqësi.

 

Dua të vdes në një ditë vjeshte

Të vdes atje te shtëpia e gjetheve

Dhe një tufë me pata të ikin mbi mua

Një tufë me pata tërë hir legjende.

 

FATI IM

I.

Një ujvarë e vogël vetmon lart në mal

Dhe lot me ylberët.

Mjegulla e hollë, ndanë dritares sime

Qan me lot shiu.

 

Shpirti i vjeshtës, në shkretirën e gurit

Ulërin i trishtuar.

Vdekja e ylberëve më ra në qiell

Dhe vdekja e gjetheve në duar.

 

Tërë shtegëtarët po ikin, ti o zog, mos shko!

Të gjithë e kemi nga një palmë që diku na thërret

Dhe udhë e vjetër rri varur mbi shkrepa,

Si patkoi i fatit tek dera e këngës.

 

II.

Unë për fatin tim pikëllohem vetë

Po, po! S’dua të pikëllohet kush për fatin tim.

Më ndjek pas Perëndia e Humbjes

Me mermerin e thyer në luftra pa kuptim.

 

Mirëpo unë jam një pagan i vjetër;

Pa këtë fat të keq nuk ndihem mirë,

Çdo njeri e ka një fjalë ku vë kryet

Kam edhe unë për prehje dhembjen time.

 

E çdo të preferoja tjetër për veç luftës

I ndjekur pas nga ky fat budalla?

Vërtet që kam fituar shumë pak në këtë jetë,

Por humbjet i kam patur të mëdha.

 

S’dua të trishtohet kush për fatin tim,

Se për fatin tim trishtohem vetë;

Mermeri i thyer i perëndisë së humbjes:

Tërë lavdia ime kjo ka për të qenë.

 

QYQJA

Ra gjeth’i parë dhe shpalli vjeshtën

Këndon qyqja se na iku behari.

 

Mjerë ju drurë me krahët zbuluar në shi!

 

Përroi plak ikën në verbërinë e vet

gur më gur me hënën e vjeshtës nëpër duar.

 

Qan qyqja vjeshtën e botës

po mua dimri i fjalëve më pret te porta.

 

SHTEGTAR

Hënë s’ka, yje s’ka.

Ecën vetmia me bijtë e saj.

 

Asnjeri s’më pret te porta, vetëm trishtimi

Dhe trëndafilat tërë ankth.

Nata dremit te ajri i dritares.

Ku janë gdhendur sytë e mi në moment pikëllimi.

 

Hënë s’ka, yje s’ka.

Ecën vetmia me bijtë e saj.

 

SHIU I FUNDIT

Trak-truk. Shi i verbër si at i poetëve

Duke kërkuar kështjellat.

Mijëra dashuri rendin nën qiellin e ultë,

Takohen dhe ndahen si vetëtimat.

Te dritarja çeli si dhembje trëndafili.

 

O Zot, sa lule të humbura!

Një këtu, një aty trëndafilat e vdekur.

 

Pikë-pikë bien shpirtrat dimërorë.

Nëpër muzgun e ngjyer me ajër.

 

Dikur, djalë i ri dhe i lumtur, e pata kuptuar

Që tërë shirat e botës binin për mua.

 

Por tani pas kaq vitesh, sigurisht

Nuk ka asnjë kuptim që bie shi.

 

STUHI

Hënëza krahthyer pas çative

Fshihet në çerdhen e ujërave.

Vështron si rendin mamuthët e natës,

Nga varka e shiut, Noe i pikëlluar.

 

Mamuthët e natës, të egër dhe madhështorë,

U hapën rreth meje me bujë.

Shthuret shiu si çadër ciganësh

Tendosur nga litarët e ujërave.

 

Jam cigan i shirave dhe stuhive,

Jma Noe i zemëruar me tërë peizazhet;

Me varkën e shiut më ndjek pas kudo

Fati im prej shpate.

 

PËRGJITHMONË

Në asnjë dorë të botës nuk më zë gjumi

Isha mësuar me kokën në duart e tua.

E ke ditur që kam diçka nga deti

Breg më breg dhe gjumi s‘më zë…

 

Ah, isha mësuar me kokën në duart e tua

Tani dhe brigjet më gjumi s’i zë.

 

TORS

Dil nga mbretëria e gurit!

Kam kaq kohë që trokas te mermerët,

Njëmijë vjet dhe dymijë vjet.

 

Jemi puthur nëpër iliadat e vjetra

Kur lirës i binin homerët.

 

O hënë e shiut,

bëje një iliadë për mua

Kur të rrëzohet edhe troja e fundit!

 

Rri kyçur në gur zemra ime,

njëmijë vjet dhe dymijë vjet.

 

VETMI

Nga doli kjo vetmi kështu? Më përpara nuk ishte

Tani ngre mure

Dhe mbi ta pikon loti i hënës.

 

S’kam për t’i parë më drurët që bëhen shpirtra

As pulëbardhat që vdesin në horizont.

As xhadenë e pikëlluar ku baresin vrasësit e vdekur.

As liqenin, as erën e zezë dhe të heshtur të muzgut.

Kudo vetmia ka ngritur muret e saj.

 

Nga doli kjo vetmi shekullore? Më përpara nuk ishte.

S’kam për ta parë më këtë qytet me kalldrëmet e vjetra

Ngrënë nga patkonjtë e legjendave,

As kështjellën e ngritur mbi sytë e një gruaje,

As minaretë e holla si klithma,

As të gjallët dhe as të vdekurit.

 

RRI E RRI

Yll i mbrëmjes

Ti me këngën tënde në kafazin e muzgut

Më kujton sytë e saj

Në ngjyrën e detit kur ikin anijet

 

Rri e rri, druri i pritjes çeli gjethe

Zogjtë e trishtimit dalin te dyert e çerdheve

 

Druri i pritjes u vesh me vjeshtë

Rrufetë u bien kambanave

Në ajrin e ngjyer me mbrëmje

 

Druri i pritjes u bë dimër

Çeli dëbora lule te dera

 

Vetëm tani që u sosën stinët

E kam kuptuar që dashuria s’të sjell në këtë botë

Megjithatë, çdo ditë ngre ura e rrugë.

 

SHTËPIA E KËNGËS

Shtëpi e vjetër kulmrrëzuar si fati im,

Shteg’ mbuluar me lule harresë.

Shkoi dhe bardi plak me lahutë.

Me sytë prej mermeri të verbër.

 

Tani edhe mua te balli

Çdo ditë më rëndon një mermer i verbër;

Po shkoj edhe unë mbi lule-harrese,

Po shkoj edhe unë n’shtegun e vjetër.

 

O shtëpi kulmrrëzuar, ç’qe ky fat?

Sytë e mermertë i kemi pasë

Koha jonë ka kuaj prej druri,

Por koha jonë nuk ka Iliadë.

 

Ç’të këndojmë iliada të stisura?

Ç’të këndojmë akilët e gënjeshtërt?

Homerin e bënë heronjtë.

Homerin nuk e bëri talenti.

 

DUKE U KTHYER NË VENDLINDJE

Në prag të periferisë më rrethuan zogjtë.

Erdha nga fushat, prandaj m’u bë kjo pritje

madhështore.

 

Miq fluturakë, unë ju dua!

Dashuria juaj më ka shqetësuar

Më shumë se format moderne të vjershave.

 

Në jetën time kam bërë qindra kafaze,

por kurdoherë me porta të hapura.

 

Bile dhe fëmininë e mbaj mend si pëllumb,

Pezull mbi paqen mëngjesore.

 

Dhe tani jam i gëzuar që e di

Se kam qenë në kujtesën tuaj që ikte qiejve.

 

ÇELI TRËNDAFILI

Çeli trëndafili i kuq te porta në mëngjes

Si vetëtimë.

Kështu erdhi dikur një vajzë me shall të kuq

E trokiti tek porta.

 

Tani nuk jam më i ri dhe ngjyrat i ngatërroj.

Ndofta ky është një trëndafil i bardhë.

Ndofta ky është një trëndafil blu.

 

Megjithatë e di: erdhi një trëndafil me shall

Dhe ishte një vajzë që çeli gjethe tek porta…

 

KJO PRANVERË

Eja me mua në kopsht

Tani që dimri iku dhe tërë dëborërat kanë rënë

Nga drurët zbresin ca statuja ajri

Dhe çelin sytë e luleve që flenë.

 

Por tani që nëna nuk është

Hapen dyert e hijeve e dalin perënditë ilire

Me turinjtë e prerë nga mjegullat e lashta

E trëndafilat janë mbyllur në pikëllimin e vet.

 

Eja të dalim në kopsht

Por nëna nuk është më!

 

DHEMBJE

Ngjitet malli nëpër rrënjë e bëhet lule…

O druri i qershisë që të mbolli nëna ime,

Unë jam vëllai yt!

Të dy me duart e saj në përkundi ajo:

Rritu, rritu, o biri im!

Rritu, rritu, o druri i qershisë!

 

Eh, nëna ime nga njëra klasë te tjetra

-Bir! janë zemëruar perënditë

Sa mirë kur ishit të vegjël

Dhe i faleshin tok shën Mërisë.

 

Përkund era pikëllimin e luleve,

A ndoshta duart e nënës vizatuar në erë.

Rritu, rritu, druri i qershisë!

Unë s’kam për të lulëzuar më.

 

MOJ KAPELJA IME E VJETËR

Rrugë, re. Përpara hieroglifja e madhe e ditës.

Kyçin e saj e mban nata.

 

Lumi Je është shumë larg

Po mua pse më ze malli për toka që nuk i kam parë kurrë?

Vetëm zërin e tyre e kam parë te Li Bo.

 

Verës që shkoi kisha një stap që u bë shelg te prroi i vjetër.

Do vinë zogjtë, do bëjnë fole

Dhe ne nuk do të jemi më të vetmuar

Moj kapelja ime e vjetër.

 

Deri në ditën e gjahtarëve.

Gjahtarëve të mallkuar.

Përzgjodhi Gazmend Krasniqi


RELATED POST

Your email address will not be published. Required fields are marked *